Milano, per favore!
Mediolanum was haar naam
voor die Romeine haar gegryp het.
Vandag is sy Milano,
die liefling van Lombardye,
maar op vreemde tonge
word sy van ‘n lettergreep beroof
en heet sy Milan of Milaan
sonder haar sagte, warm “o”.
Maar in ‘n middeleeuse klooster
straal Leonardo se “Laaste avondmaal”
steeds teen die binnemuur
van ‘n godverlate eetvertrek,
en aan die stadsplein
steek bidders steeds kerse aan
in ‘n ornate katedraal.
Meer glansryk bly musiek
en mode stadsbesit.
Op trapportale in Teatro alla Scala
swier Milanese bella donnas
soos modelle van Versaci of Armani
voor hulle aan die arm
van ‘n welgeklede metgesel
plaasneem in die ouditorium.
Ná ‘n bekende ouverture
dra die stemme van soprane
hoog en helder tot in die losies,
donker note tuimel laer, dieper
om die passie te verinnig
in die weeklaag van ‘n koor.
Dié wat hulle versadig het
aan beelde van Rome en Firenzi
ontdek die elegansie van Milano,
stad van terloopse estetika
in die gange en oorgange
van dag en nag.
© Zandra Bezuidenhout, 2021