Mellet Moll. Gaston Bachelard: In ruimte, tyd en materie

 

Gaston Bachelard: In ruimte, tyd en materie

i.

 

en dáár, onder die bome, het ons gesit

jy het my van Rilke vertel –

en dat die bome manjifiek is, maar tog,

dat die ruimtes tussen die boomtoppe

’n verhewenheid het, dat dit saam met

die bome groei, dat dit waardiger word

soos wat die krone bejaardheid bereik

 

ii.

 

en ons het die bome opnuut ingeasem,

die vars lug was ons portaal na vryheid

waar ons gewandel het tussen hemele,

toe die tyd ’n onsterflike pelgrim deur ’n

realm van gedroomde voorlewens was

en ons het die suurstof statig verwissel

om ons oneindigheid self te kon ervaar

 

iii.

 

totdat die water in vloed met die spruite

en strome hulle eindbestemmings vind

in die dieptes van ’n anonieme oseaan

waarin ons kon vertoef en ons innigste

geheime met die water kon deel, en die

fonteine ons weer daaraan herinner het

dat ons die aarde aan die water herken

 

iv.

 

ek was ’n kind wat die onblusbare vuur

van die verlede met wye oë kon ervaar,

ek het aanhoudend bly voortbeur, weg

van die eksistensiële vlamme en gesien

dat alles agter my drome was, dat alles

om my net oomblikke was, en dat alles

voor my helder was deur ’n tydlose lens

 

v.

 

daarná wou jy my van Baudelaire vertel,

jy het gesê hierdie alledaagse skouspel

was die simbool van ons eie grootsheid,

en die konvergensie van die verbeelding

van twee verlore mense is ’n voorspraak

van die poëtika van onverkende ruimtes

in die doolhowe waarin ons twee dwaal

 

vi.

 

en toe terug onder die bome het jy vir my

’n huis gaan wys, vol ongeleefde lewens,

en ’n stilte waarin ons onsself verloor het

jy het gesê poësie is net die verrekening

van die drome wat langs die pad verruil is

en dat ons ons enigheid tussen die mure

en die rame en die plafonne kon bewaar

 

en jy het vir my ’n skoon vel papier gegee

en gesê eendag sal ek verstaan waarom

 

© Mellet Moll, 2022

 

Bookmark and Share

Comments are closed.