Trienke Laurie. Flip van der Westhuizen

 

Flip van der Westhuizen

 

Ek sien die vloedfliek van die brug.

As spoorwegman sê hulle my aan:

“Keer weg die treine,

rangeer hulle uit die dorp.”

Daardie rampdag sien ek

die treinbrug keer vereers die watervloed;

die brug word ʼn damwal.

 

Laingsburg is sowaar gebou

reg in die rivier se pad.

Ander kere het seuns met skuite afgeroei

in die strate parallel met die rivier.

Hierdie keer het hulle sy stootkrag onderskat.

Op die rampdag vloei saam met die Buffel

ook die Wilger -en die Baviaans-.

 

Teen vyfuur krom die Buffel sy skof

met ‘n drukte van tonne water per sekonde

en ʼn oorverdowende gebulk,

gaan dit rof, voel ek om te vlug!

Die opvulwalle kalwer weg, gee mee

en die rivier maak see.

Toe die treinbrug  knak,  het ‘n wolk pikswart

oor Laingsburg kom hang.

Die breekspul het ‘n suigaksie laat ontstaan.

Mense was op dakke vasgekeer

maar toe word kleihuise meegesleur,

val dak na dak na dak en,

wanneer die huis val

ontplof dit in ʼn wolk stof.

Hier onder my is alles leeg- weggeveeg!

Nie eers die beste swemmer sou oorleef.

 

Net ‘n effense reën en ek onthou –

veral ook die aand dit was ‘n donkermaan…

Ek gaan haal my vrou waar sy werk in die hotel

maar ek raak vir my eie hande bang,

terwyl geen maantjie hang.

By ‘n huis gly ʼn vrou uit

op die water          uit dieselfde huis,

ook ʼn reuseteddiebeer op ʼn sponsmatras.

Jy sien die dinge gebeur, is magteloos,

geen mens kan gaan help nie.

Stemme roep uit, word stil…

 

Wie sou kon dink hoe swaar en wreed

ʼn reën kon wees, so wreed

dat ek nie meer oor reën kan juig nie

maar bang word as dit mot.

 

© Trienke Laurie, 2022

 

Bookmark and Share

Comments are closed.