Besoek aan Pelindaba
Gedagtig aan Eugène Marais (1871-1936)
Blink soos lak in die oggendson rol ’n duisendpoot
voor haar voete oop, voel-voel oor die klam grond
op soek na rothout. ’n Ent van die opstal af,
onder karees en opslag, lê die voorsate met ’n uitsig
oor uitgediende drome van fisici en oorlogmakers.
In die koel rondawel-opstal met grasmatte
oor leiklipvloere wat in die winter na houtvuur ruik,
sou die digter hier kon asem skep. Sy verbeel haar
’n kaggel, smiddae reeds aangepak, waar hy langbeen
en vredig kon uitstrek, respyt vir sy gemoed.
© Eunice Basson, 2022
Dankie: nou vou die vers oop soos ‘n papierblom in ‘n waterkom…
Eugène N. Marais, wat lank hoofsaaklik by die Prellers in Blackwoodstraat in Pretoria (waar die Duitse ambassadegebou tans is) tuisgegaan het, het uitstappies saam met Gustav S. en Hannie Preller na Pelindaba baie geniet. In die 1930’s gaan hy heel dikwels na die plaas en bly sommer ’n hele paar dae oor. Die natuur was vir hom stimulerend en hy het in die somer graag buite geslaap. Andersins het hy in die rondawelhuis (bestaande uit drie verbinde rondawels) gewoon wat Preller in 1924 in die “Transvaalse Styl” as naweekhuis vir hom en sy gesin opgerig het. Volgens Preller het Marais in 1935 ’n gesondheidskuur op die plaas ondergaan en “lange tyd alleen in dieselfde rondawels gewoon, met sy chauffeur”. Dit is ook deur die Prellers se toedoen dat hy sy laaste ure juis op Pelindaba deurgebring het. Die Preller-egpaar en ander familielede is in die begraafplaas hoog op ’n plato begrawe.