Mellet Moll. Nostalghia herbesoek, 2020

 

Nostalghia herbesoek, 2020

  

i.

Die pendulum swaai stadiger as vroeër

soos die metronoom wat die lewe wieg.

Sy seun verbeeld dít op die silwerdoek:

 

’n Man haal ’n aansteker uit en steek ’n

kers aan: eers die derde keer brand dit.

Hy loop veervoet in ruïnes met sy vlam

waar voorheen nog ’n mineraalbad was.

Die water drup en ’n vroegoggendbries

laat die brose kers fletter en flets en hy

neem die treë versigtiger én versigtiger.

En dan vergaan sy vlam en só begin hy

weer; en weer; en weer; en nog ’n keer

om die vlam tot by die anderkant te kry.

 

Domenico het vir hom gesê dis hoe die

einde van die pandemie plaas sou vind.

 

En hy, die digter, dink aan hóé dit voor-

heen was; onthou die ruimtes wat wyd,

en oop, en onbevlek bly wag het op sy

blik; die liefde wat gemasker was in sy

vier mure; sy vier mure; met WhatsApp

wat alleen tussen hierdie mure opklink.

Nog ‘n nuusflits uit die wêreld: ’n Video

oor Covid-19 van Dr Fauci op Youtube.

Andrei loop steeds en hou sy vlam styf

vas, asof hý by hierdie feesmaal brand.

 

Maar van 2020 en die lockdown onthou

hy min:

Hy onthou alleen ’n pendulum se swaai.

 

 

ii.

Hy glo nie meer die voorbodes of vrees

nie, hy vlug nie meer vir haatspraak, of

infeksies nie: almal en alles is onsterflik.

Die dood en die duisternis bestaan nie.

En hy het geleer om tyd te meet met ’n

geodetiese ketting, en daardeur gestap

asof dit ’n roete deur die Uralberge was.*

 

* Die laaste strofe is geparafraseer uit “Life, life” deur Arseny Tarkowski.

 

© Mellet Moll, 2022

 

Bookmark and Share

Comments are closed.