Louis Esterhuizen. Die sneeu, die ewige

 

Die sneeu, die ewige

 

met my voete stampende vir warmte,

in die sneeu,

die ewige.

  • Wisława Szymborska

 

Wisława, ek snap die ding van Bruegel se ape.

Ook hier voor my studeerkamervenster is hulle geketting

aan ʼn Jackson Pollock-bos, rinkel hulle

hul kettings

wanneer ek nie weet

 

wat komende is. Maar die ding van die sneeu,

dit begryp ek nie. Ek meen, al hierdie versluierde geweld

waarmee die aarde uitsigloos en sigloos

word te midde van

die wit wat als bepaal –

 

Krap jy dit weg, vind jy nogeens die krugrond

genadeloos onder al hierdie verydelings, onder die soveel

gekristalliseerde water

met kettings wat altoos deur ape

gesleep word

 

deur die kreupelbos van ons kastige onverblyf.

Nogtans, Wisława. Dit bly nietemin te verstane, of hoe,

soos ek met my voete stampende

vir warmte,

want onder die sneeu,

 

die uiteinde van ons heenkome, hierdie strakke

eindgrond waar ʼn aap sy ketting

aanhou krink wat nie weet waarom nie

of waarheen?

 

© Louis Esterhuizen / Junie 2022

 

Bookmark and Share

Een Kommentaar op “Louis Esterhuizen. Die sneeu, die ewige”

  1. Mellet Moll :

    ‘n Slim gesprek met Szymborska wat die leser laat nadink: miskien is daar ook twee Yeti’s in die Himalajas wat neerkyk op die wêreld en die kettings trek afhangende van die mensdom se gedrag. Szymborska vertel aan hulle dat die mensdom mooi oomblikke kan skep. Die digter vra hierbo “werklik?”.

Los kommentaar

 

*