Hospitaal
ek het verlep ingestap
met ’n klaaglied
wat kortgeknip
teruggedruk is
in my klein tassie
nagklere skeergoed tandeborsel
Colgate en pantoffels
met ’n stram dik roman onderin
ek kon nog nooit vêrder as bladsy tien
miskien stel dit my komende pyn in perspektief
Ontvangs kyk my uit
ek kan nog loop
ek kan nog betaal
en voer my vir die ratte van hulle meul
Ek moet baie vorms invul,
My naam boaan
my naam in die middel
my naam is onderaan
teken ek oor en oor
voorraad handtekeninge amper uitgeput
krabbel ek onleesbaar soos ’n dokter
kan ’n onvaste hand waag
om aan ’n mens sny?
ek weet
die fynskrif sal hulle dek
infeksies, ’n skalpel wat glip
ek het klaar geteken
meer op onwis as wis
Die hospitaal se slaghuis
het my in papier toegedraai
en afgelewer by ’n wagkamer
sedert laas, vir mangels, het hulle
‘n kritiese evaluasie ondergaan
hulle beeld laat poets
dis nou “Mediese Sorg”
nou word ek nie meer
deur bewaarders in stysel ontvang
maar staan nóg voor grotte
stalagmiete en stalaktiete
agter die glimlaggende lippe
word ’n operasie op my bankrekening beplan
© Anton Dockel, 2023