Sjamaan
Die wittes het onder vuilwit seile gekom
soos die duine wat land-in wil stoot
met ’n sieketrooster aan boord
en sy werk, so het ons gesien
was opsê en roep uit ’n boek
hande tesame soos die bedrieër
Kaggen – die bidsprinkaan –
ons roep ander manier ons geeste
Die sieketrooster kom loer af
hoe leef hul wat in die bosjes bly
Volmaan kom sing sing-sing
pronk met eland se horings
klap hande, jubel die maan is vol
daar kom ’n tyd van volop kos
Op die vuur staan die vlam
takkies knetter heelnag deur
maak kole rook en as
nes die wat Son se dogter Uil
van kwaadgeit in die lug gegooi het
wat toe as sterre en Melkweg
daar bo gebly vassit het.
Dans en sing skuifelpas
in die rondte om en om
gooi kooigoed op die vuur
die vrouens sing een manier
aanmekaar
Die sjamane kry die gevoelente
die geeste in die omte kom kyk:
die wat in die lug bly,
die wat uit gods grond kom
van oralster uit almal se veld
waar die naelstringe begrawe is
die geeste gly by die neusgate in
koppe lig hoog, bene rek lank
die eland groei groter
nes die maan weer boepens gemaak het
na Son met pyle stukkies weggeskiet het
tot net ’n rugstringetjie oorgebly het
Hulle voete laat los die grond
hulle kan nou swewe soos rook
dink ander voete ander bene aan
as die wat skuifeltrap in die stof
As die helende kragte in hulle is
lê hulle hand op die wat seer het
en trek hulle siektes uit
blaas dit duisternis toe.
As almal gesond gemaak is
Val hulle lywe slap grond toe
die ander kom tel hulle regop
vryf dooie kole in hulle hare
dat hulle van die ander kant terugkom
en ikone gaan verf teen die bakkranse:
die visioene van die swymeldans
© Anton Döckel, 2023