Selfportret op 66
Deesdae is hierdie spieël onbeantwoorde
e-posse of die dwinglandy van misverstand.
Te veel stiltes wat my verswelg
op vele herinneringsreise soos waar
bevind daardie yskoue geliefde haar?
Drome oor hysbakke in ‘n vreemde stad
telkemale ondergronds volledig verken.
In hierdie kelders word notaboeke uitgestal
waarop die name van die dooies (in swart
geskryf) langs koordlose fone, ‘n antwoordmasjien
waarop boodskappe geberg bly van ‘n digter,
ja, hy wat die sirenes van bloeisels besing
en waarsku só sal ons uitpasseer …
‘n Tuin van Eden langs Die sewe vrese
met ‘n brief uit die Stadionkade gestuur,
in haar handskrif met Hollandse posseëls
toe ons nog briewe lees, dadelik beantwoord
met ‘n gedig oor die intieme aard van die digkuns
wat die digter, as eerste leser, klinkklaar pos:
daar is sekere beelde wat jou nooit verlaat,
daar is sekere stede soos geliefdes
wat jy nimmer as te nooit vergeet.
© Joan Hambidge
Die ironie van gretig reisiger wees is dat, hoewel die plekke wat jy aandoen hulle merke laat op jou, jy selde, indien ooit, enige spoor daarop kan nalaat. Maar as jy dan daaroor kan dig soos Joan … miskien tog wel?
Bernard, ons almal weet dat Joan kan reis-dig soos min.
Ek het sagkens met ‘n reël of twee gehelp.
daar is beelde wat jou nooit verlaat nie,
daar is stede soos geliefdes
wat jy nimmer weer vergeet nie