Lament
Vele vertrekkendes in hierdie winter
laat ons stom oor die onverwagsheid
van dié sluiting: die dood as hiëroglief.
Boonop rotte in my dak verstoor die rus,
wyl ek grafstene onthou in Dubrovnik
met ons eerste huis langs ‘n begraafplaas.
In Psalm 81 oor die feeslied en klaagsang:
“Blaas die basuin op nuwemaan, op volmaan
vir ons feesdag” met Coenie de V wat sing
oor die hart en skelet en vir mý heuning
uit die rots met ‘n dooie by langs klippe
opgetel in vreemde landstreke oraloor.
Boonop rotte in my dak verstoor die rus,
wyl ek grafstene onthou in Dubrovnik
met ons eerste huis langs ‘n begraafplaas.
Lament en klaagsang oor die “tranebrood”
in hierdie tyd van onmag, lees ek in my Bybel,
geskenk van my ouers op 11/9/68 in Pretoria.
In my kinderhandskrif in die Ganse Heilige Skrif
wat al die kanonieke boeke bevat uit 1963,
lees ek vanoggend verby gedroogde blare.
Boonop rotte in my dak verstoor die rus,
wyl ek grafstene onthou in Dubrovnik
met ons eerste huis langs ‘n begraafplaas.
Blare verdroog en in my hand hou ek vas
aan ‘n ewige God met ‘n ewige woning
sonder rotte of lewe sonder hoop of genade.
© Joan Hambidge, 2023
Treffende slotstrofe en -reël (!) met meervoudige betekenis.