Eduan Naudé. Aksent

 

Aksent

 

My vriend se stem

is ‘n Sondagmiddagslapie

– heel gemaklik

as hy Afrikaans praat

en hy is trots as hy grap

hy is van die Vrystaat,

die enigste staat, af

‘n feit wat hy verklap

wanneer hy met sy aksent

as Khaki moet aanmeld

want dan word sy mond ‘n slagveld

waar die spoeg van harde r’e en t’s spat:

‘Rite, hoes got a lite?’

sê hy as hy sy pyp wil aansteek.

Dit klap teen sy verhemelte

soos ou Sanna’s en mot-mausers

wat die engelse probeer afweer

maar daar is geen keer

aan die konstante konflik

tussen die vyandige twee.

 

Hy sê nie ‘yes’ nie, hy sê ja-nee.

Sy ‘now now’ is nie nou nie, dis eers later

en die verskil tussen ‘is’ en ‘are’,

tussen ‘their’ en ‘there’

sal iemand hom eendag nog moet leer.

 

Ja, my vriend se mond is te platteland,

sy asem te oop soos die Groot Karoo

en al is sy aksent vir ander ‘n klug

tussen sy tande bly lekker juis dit:

lekker!

Al koeksister sy tong ook al hoe

sal hy altyd weet

dat moerkoffie en mosbeskuit

saam bittersoet moet proe,

en sou hy homself ooit

in ‘n vreemde land

met ‘n vreemde taal bevind

bly sy tong ‘n mikstok, rooi gepunt

wat die kind binne hom

soos ‘n wiggelaar wys

waar lê boorgatwater op die plaas,

duskant die opstal,

agter sy huis.

 

 

© Eduan Naudé, 2023.