Splinteroud
“Sy mombakkies is af!”
Die vissers op die boot
het gesien hy vang sy eerste vis
en so hom ingesout,
min geweet van sy masker – dat dit
reeds veel vroeër geskuif is,
oorlangs gelig het
met gedigte-aktiwiteite
in klipworpe verdoesel –
‘n klip, het hy aangevoer
kan, reg hanteer,
wegsing uit sy dooie kring.
Die woorde was te hortend,
het dié wat ore het, beweer.
Hoewel – half kwalik – digter te noem
slaag sy vuurklip nie daarin nie
om die aarde aan die brand te wroem.
Nou, met die kop op ‘n kierie
in sy swakheid
op sleeptou geneem
deur die musieklike Marsyas
wat met die fluit,
deur ‘n godin verwerp
omdat dit sterk, jong asem verg,
om bome te laat dans
en klippe te laat sing,
keer hy die soveelste keer terug,
maar pleks van ‘n fluit na sy lippe bring.
soek hy weer die klip wat self kan sing.
In ‘n oord vir afgeleefdes
is daar nouliks klank uit klip te haal,
het die sang verstik,
is die fluite van ‘n sater onvanpas,
lok in sy oerstil versameling
net die splinter
van kwarts of kwartsiet
nog belangstelling uit:
noodsaaklike werktuig
vir die eertydse jagter
om die karkas van ‘n bok
los te sny van vel en been –
doelgerig die heuningklou van klip
moes afskud vir die nugter snit.
© Pirow Bekker, 2024