REMINISCENTIES
Hier begint zijn schaduw te wankelen.
Kijk Galathea, daar komt de dag al aan,
iets dergelijks schreef ooit een dichter.
Bovenaan de wenteltrap van de taal
duizelt hij, hij laat de zinsbouw vallen
maar alles eindigt toch met een punt.
De herfst ontbladert in Klagenfurt.
Ingeborg Bachmann, een buurvrouw
van de man zonder eigenschappen.
De tijd slaapt in, de datum verdwijnt,
aarzelend bakent iemand deze dag af
maar bewaart een moment voor morgen.
Dan eigent hij zich de werkelijkheid toe.
Want hoe langer hij naar iets kijkt
hoe volmaakter het steeds wordt.
In deze glazen eeuw heerst alleen
verbijstering nu een Paus ontploft
nadat hij verkeerd werd gebalsemd.
Aan lager wal wordt hij ziek van de zee.
En zo eindigt hij, sprakeloos, bedrogen
door het wit, als een onbeschreven blad.
Versregels liggen hier nu ergens verborgen,
Robert Lowell liet ze ooit in een taxi liggen.
Een windvlaag veegt al deze woorden weg.
© Willem M.Roggeman, 2025