ANTWERPEN
Daar, ergens hoog in de wolken, daar
weerklinkt de waanzin van onze zintuigen
en het trammelant van het bovenzinnelijke.
Dan begint weer het geduldige grasduinen
in de ingrediënten van dit grillige bestaan,
zoals de verstuiving van de Boerentoren,
een doordringende geur van verf die
al eeuwen door het Rubenshuis dwaalt
en een regen van zielsverhuizingen
in de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal.
.
De geschiedenis van de schrijvende mens
blijft een onvoltooide roman, zegt iemand,
steeds zijn er nieuwe personages en feiten.
Dat zegt hij, en hij voegt er nog aan toe:
de muzen zijn schaakstukken in vol ornaat
maar de schakers zijn altijd valse schaduwen.
Een rivier zoekt haar weg naar deze zee.
De stad werpt een hand naar de overkant
van de brede stroom die instemmend grijnst.
De zon wankelt de hele dag door de haven.
De burgers praten in de dromen van hun buren
maar reeds met de zware tongval van november.
© Willem M. Roggeman, 2025