Jy’t die holte van jou vuis
oopgehou
En ’n oomblik lank my hele lewe
toegevou
*
Helder klokgeluid
Glas wat stamp
Bars, breek, brokkel
En in duisend stukkies skiet
Die hele vloer vul
*
Ek gryp die droom
dit glip, gly weg.
Ek’s wakker, skielik,
en die werklik-
heid waak oor my.
Maar ek só vaak
wil wegraak, slaap.
Diep, om weer, net
één keer,
te kan droom
© Helena Oosthuizen, 2026