Phelile indaba
Vir Eugéne Marais
In Waterberg dwaal hy
ontredderd
deur veld en vlei.
In die wye ruimte
is sy gedagtes immer swewend,
soos ʼn berghaan
van die hoogste krans.
Hy bid dat vrede hom sal soek
… en uiteindelik sal kry.
Elders vloei ʼn rivier wyd en diep.
ʼn Dowwe gedruis,
ʼn fluistering
soos ʼn vaagbekende droom.
Die donker stroom
wat wag.
Die donker stroom
wat smart versag.
By Pelindaba word duister wense waar
met die vonds van groter stilte daar.
Ons sal nie meer daaroor praat nie.
Ons drink galbitter wyn.
Ons sal nie meer daaroor praat nie.
Ons lag word ʼn sug van pyn.
Maar die een wat laaste lag
en daagliks
ook oor óns skouers loer
is Skoppensboer.
© Andrea Sieberhagen, 2026