jeanne goosen

Jeanne Goosen

Jeanne Goosen (13 Julie 1938 – 3 Junie 2020), gebore in Parrow, Kaapstad, was ’n veelsydige, bekroonde en kontroversiële Suid-Afrikaanse joernalis, digter en skrywer.

Sy begin op jong ouderdom met klavier en klarinet en kry later formele musiekonderrig aan die Rondebosch School of Music. Na skool ontvang Goosen ’n beurs van die Universiteit van Kaapstad waar sy radiografie en drama studeer. Goosen beoefen gedurende haar lewe ’n verskeidenheid beroepe waarvan o.a. kunsredakteur by die destydse koerant Hoofstad in Pretoria en joernalis by die OggendbladTempo en Die Transvaler, bibliotekaris by die Vloot, radiografiste, stoorkamerwerker, vertaler, sitrusboer by Hartebeeshoek, kleuterskoolonderwyseres, visser aan die Weskus, smous, afslaer, en voltydse skrywer.

In 1971 debuteer Goosen met die digbundel ’n Uil vlieg weg. Daarna verskyn Orrelpunte in 1975. Hierna verskyn verskeie dramatekste en romans uit haar pen. Haar laaste digbundel Elders aan diens het in 2007 by Genugtig! Uitgewers verskyn.

Haar verse word opgeneem in talle versamelbundels, waaronder Groot verseboekDie Afrikaanse poësie in ’n duisend en enkele gedigteDie mooiste Afrikaanse liefdesgedigteDie dye trek die dye aanLiggaamlose taalWoordpaljasDie goue vreugdeVoorspraak en die Versindaba bundels wat jaarliks na hierdie fees uitgegee word. In 2020 word van haar gedigte ook in Vers en vrou opgeneem.

Goosen het veertien boeke geskryf, wat poësie, essays, prosa en drama insluit. Sy het onder meer die volgende pryse gekry vir skeppende werk: Die M-Net en Rapportprys vir prosa, die Rapportprys vir drama, die CNA-prys vir prosa, ’n KKNK-toekenning vir skeppende Afrikaans en Athol Fugard se Helen Martens Fellowship.

Lees gerus ’n meer in diepte biografie oor Jeanne Goosen op LitNet:

https://www.litnet.co.za/jeanne-goosen-1938/

 

My mamma is bossies

uit haar een oog huil sy Puccini

uit die ander oog betig sy my

Snags kweel sy: Bedaar, my kind, bedaar

môore kry jy van soetpap en melk

My mamma is bossies

Ia sona molto felice, sing sy

en pak haar kaarte uit

Hoe mooi is sy nie

sy met haar hare soos pruimedante

my bossiesma met haar taai drome

en onverwagte uitgelatenheid.

My mamma is bossies

Sy is dood nou

ingeweef in die familietapisserie

Sy jaag haar ganse strandlangs

met ’n dun swepie aan

Sy draai om, sien my

my agterstevoorkind, sê sy

mag dit goed gaan met jou

 

Uit: Versindaba 2007, Marlise Joubert [samesteller], Protea Boekhuis, 2007

Bookmark and Share