Tag: Paul Demets gedichten

Glas Dood, spreek niet in bedekte termen. Zet mij maar in mijn hemd op een feest waar ik niet ben geweest. Vier toch rustig verder in het dorp. Ik ben hier louter lichaam. Mijn borstkas bloedt traag onderhuids, mijn lippen zijn uitgesneden. De schuifdeur  vormt een open vraag. Mijn handen willen van de ontknoping niet…

Bladstilte   Hand van mij, laat mij niet los. Blad dat afhangt van zijn tak en meebuigt met de wind. Nerven vol pigment. De tijd morst op het oppervlak. Veeg de nog natte haren uit het gezicht van het licht en bedek mij met schaamte. Je bent zo vaak beschreven. Schaduw mijn voorhoofd als ik…