Posts Tagged ‘Ron Silliman’

Die alfabet volgens Ron Silliman

Tuesday, November 24th, 2009
Ron Silliman

Ron Silliman

Via ‘n skakel op De Contrabas kliek ek lustig verder na Rekto:Verso se webblad en vandaar na Ron Silliman se webblad, Silliman’s blog. Die rede? Wel, die volgende uitspraak deur Samuel Vriezen op Rekto:Verso wat my oog gevang het: “Veel gangbare Nederlandse literatuuropvattingen plaatsen poëzie op een as tussen anekdotisch (of ‘toegankelijk’) en hermetisch (of ‘talig’ dan wel ‘experimenteel’). Bij het eerste wordt een voorval in de werkelijkheid verfijnd gestileerd vormgegeven en, met enig geluk, door de dichter van een dieper inzicht voorzien. Bij het tweede wordt er met de taal geëxperimenteerd om allerlei abstracte dingen te zeggen die op het eerste gezicht weinig met de werkelijkheid te maken hebben en meer met metafysica of visioenen. Maar er zijn nog mogelijkheden. Poëzie kan de werkelijkheid ook zelf schrijven, en wel op een experimentele manier. Zulke poëzie onderzoekt via tekst op wat voor manieren we onze werkelijkheid kunnen beleven. Ze laat ervaren hoe onze dagelijkse werkelijkheid oneindig veel complexer is dan we kunnen overzien.”

Uiteraard het hierdie kommentaar my geïnteresseer, want op verskeie platforms en op verskillende maniere is hierdie onderwerp deur bepaalde rolspelers aan die groot balk gehang in gesprekke op hierdie webblad en elders. Ook staan Gilbert Gibson se pasverskene “oogensiklopedie” myns insiens lynreg teenoor Charl-Pierre Naudé en Danie Marais se vertoeë ten gunste van “prosaverse” op onderskeie punte van die skaal. Verskillende terminologie word gebruik, maar in wese kom dit op presies op bogenoemde uiteensetting neer, myns insiens.

Die res van Samuel Vriezen se artikel bespreek dan Ron Silliman se nuwe digbundel, The alphabet, wat bykans 1,000 bladsye dik is. Aangesien Silliman ‘n uitgesproke en toegewyde lid van die Language Poetry-beweging is en webmeester van een van die mees invloedryke webblaaie in die Amerikaanse digkuns, is dit sekerlik nodig om kennis te neem van sy doen en late. Oor Silliman se gedigte het Vriezen die volgende te sê: “Je tuimelt van observatie in observatie: het gaat over katten, busritten, seks, politiek, literaire theorie, popcultuur, wolken, rommel op straat, enzovoort. Een eindeloze stroom van indrukken, niet zozeer gecomponeerd om hun logische samenhang, maar wel om het dwingende en meeslepende ritme van hun opeenvolging.” En ‘n entjie verder: “Een uiterst realistisch boek dus, maar het is geen conventioneel realisme, zoals bij normaal verhalend proza of journalistieke teksten. In The Alphabet verschijnt de werkelijkheid op een nieuwe manier, of op allerlei nieuwe manieren.”

Nou ja, toe. Gaan lees gerus die aangehaalde fragmente wat hier geplaas is. As lusmaker (of irritasie?) plaas ek ‘n uittreksel uit “Under” hieronder. Op ‘n manier herinner dit tog aan Toast Coetzer se gedig wat ek einde September onder aan ‘n Nuuswekker geplaas het.

***

Nuut op die webblad vanoggend is nuwe verse deur Melanie Grobler en Johann Lodewyk Marais, asook ‘n nuwe blog-inskrywing deur Melt Myburgh waarin hy vertel van ‘n besonderse droom wat hy gehad het …

Ten slotte – dit is vandag die verjaarsdag van een van ons mees opwindende jonger digters: Jasper van Zyl. Laat die nuwe lewensjaar ‘n geweldige een wees, Jasper; ons sien uit na daardie bundel vroeg volgende jaar!

Ai, en nou is daar nog net drie slapies oor.

Mooi bly.

LE

 

(Uittreksel: Under)

The old grey cat hisses at the sight of the new orange kitten. Those nipples in the landscape to the west of town are still called volcanoes. As we fuck, our eyes gradually adjust to the dark, our lips to the taste of one another’s organs. Many people close their eyes as the airplane taxis for its takeoff. The dogs of poetry jump against the chain link fence.

The lens of time, perpetually out of focus, shifts toward a new resolution. The language of metaphor, not the metaphor of language, a skinny fat kid with a long flowing crewcut. Here doggy, nice doggy, that’s right, don’t bite. How does the detective know which object in the room will have the false bottom that, when removed, will reveal the telltale clue? Through narrative.

It’s raining and dark in the Tenderloin of the imagination, if that’s where dreams hide, and the people who emerge from the downpour include some I haven’t seen in fifteen years. Mountain of dishes stacked high in the drainer beside the sink. A sparrow sounds its predawn note over and over. In Santa Fe, I stand in the oldest house in America, reading the names of teenagers carved into its clay walls. I wonder how many people from the dream are still alive today.

© Ron Silliman (Uit: The Alphabet)

 

  •