Lucie Möller. Twee gedigte

Die vloksy rok    

           

Geskenke het blink bly skommel

toe hy haar hand kom vra: duur bly afsteek

teen haar blousis rokke met blommetjie-wit

omboorsel, die verlepte tooisels

van geperste fluweel om die bolyf,

en onderrokkies van Sjinese krip  

met geskulpte Holland kant.

 

Sy’t haar rok met trots gedra,

dié rok, háár rok van gevlokte sy;

haar vingerpunte bly uitsteek

om die soomsvoue net-net op te lig,

 

en oor die werf gestap op polfyntjies

tussen polle sprietgras deur om die molslaai-

blom in sy weerlose geel nie te vertrap nie,

maar nóg te sien verkleur.

 

En, elke keer as die saadvlieërs,

sag soos floretsy, sag

van die leeutand se stam oplig

en wegdryf op die wind

voel sy haarself saam op beur:  

 

Haar voetstappe tussen draaiende tolbos 

hoef sy nie meer te markeer nie, oor haar erf

so oneindig oop en leeg gesloop lyk;

oor slote soos grondrowe

oral begin oopskeur rondom haar.

 

Sy wat nie kon weet

hoe sy moes aanhou regop loop

om haar tree in te pas nie;

om vrolik en minlik, sonder vrees

vrou te word van ‘n man.

 

 

*

 

Voorbrande

                        Uit: Boek vir vroue, Deel I:

 

Voorbrande vleg swart linte 

oor die winterige heuwels

van die middellande.

 

Vuurvegters skroei polle gras

binne en buite die drade

kruis en dwars

alkant tot veilige afstand.

 

Jy hardloop voor my uit

om eerste op die spaaider te klim:

Die swart knopiespinnekop 

wat tussen denne staan en wieg.

 

Ek voel die fluweel lint

so maklik gly

uit jou bos rooibruin hare;

 

hoe dit op die grond beland

steeds vasgestrik

soos ‘n klein verbond.

 

Maar, toe jy dit argloos optel,

en ‘n vaster vlegsel bind,

het dit bewend soos ‘n agpoot

op jou agterkop bly bons,

 

en het jy vir altyd

uit ons blinkjeug dae

op die kapkar weggery.

 

Die voorbrande lint

oor my vaalbruin dae,

kronkel en keer verniet

áls wat brand in my hart.

 

© Lucie Möller. 2011