Toe die Roemeens-gebore Herta Müller in 2009 aangewys was as die Nobel-laureate van daardie jaar, het bykans die ganse wêreld des lettere reageer met ‘n verbaasde “Herta wie?!” Sedertdien het daar uiteraard heelwat van haar romans in (Engelse) vertaling verskyn en is haar reputasie as wêreldskrywer besig om hand-oor-hand te groei.
Maar – oor haar digkuns is daar nog nie veel berig nie; in hoofsaak vanweë die feit dat haar ‘yskasgedigte’ nogal erg hermeuties van aard is. Vroeër vanjaar het daar egter wel ‘n bundel in Nederlandse vertaling by De Geus verskyn, te wete De rokkenjager en diens bijdehante tante. Meanderkrant het hieroor ‘n bespreking geplaas, asook etlike van Müller se gedigte wat soos volg deur Meander se Sander de Vaan getipeer word: “(Müller) maakte ze bijvoorbeeld uitsluitend gebruik van letters, woorden en zinfragmenten uit allerlei kranten en bladen. Het resultaat is een lust voor het lezersoog: kleurrijke teksten vol humor en verrassende zinswendingen, die keer op keer tot herlezen dwingen.”
Sela. Of moet ek eerder sê: Celan? (Jammer. Ek probeer eerlikwaar nie moedwillig wees nie. Daarom plaas ek vir jou kykplesier hieronder ‘n voorbeeld van haar digkuns. By Meanderkrant is daar nog enkele ander voorbeelde van haar digkuns om te bewonder.
***
het stomste is al uren loopt het gras in
mijn nieuwe jurk rond en ik zit op de bank
van beton als een van de vijf voor de
kapsalon de eerste is gek de tweede heeft
koeienogen de derde is vals de vierde en
de vijfde dat ben ik want onder mij ligt
een plas daarin zie ik mezelf en ik trek
een grimas anders kan een van de twee die
ik ben de bontmuts op het hoofd van de
ander niet eens onderscheiden van de dode
vogel in de plas