Louis Esterhuizen. Brian Eno se suikerklontjie vir die poësie

 

Soos vantevore berig, woed daar tans ‘n nogal venynige debat oor Ann De Cramer se uitlating dat die digkuns geen bydrae te lewer het tot die moderne kultuurbelewenis nie. Pas het niemand minder nie as Brian Eno (foto), suikerpappie van die musikale avantgarde, egter die ongewone stap geneem om ‘n totaal ánder perd met sy nuutste album op te saal. Hy het naamlik ten nouste met die Britse digter, Rick Holland, saamgewerk en laasgenoemde se gedigte met sy musiek verweef. Drums Between the Bells is die album se naam en “poetry music” noem hulle die styl daarvan.

“We are all singing. We call it speech, but we’re singing to each other,” het Eno glo hierdie nuwe insiatief van hom gemotiveer. “I thought, as soon as you put spoken word onto music, you start to hear it like singing anyway. You start to develop musical value and musical weight, and you start to notice how this word falls on that beat, and so on.”

Volgens The Telegraph se Lucy Jones, het dié ingesteldheid gunstige aanklank by Holland gevind aangesien hy klaarblyklik een van die ontnugterdes des poësies is: “I went to a couple of poetry recitals a long time ago and was really turned off by how the thing were run and how they were delivered,” het hy aan Jones gesê. “I didn’t like the formal aspect of sitting down and facing a collection of readers, most of whom weren’t particularly proficient or confident at reading. What they were saying might have been interesting but I found that sitting down and listening to six people pour their heart and soul out is just a bit much.”

Oor Eno het hy hom soos volg uitgelaat: “Eno is like a mad professor. He’s incredibly excitable and excited all the time. The problem is to stop him trying new things and to get the project finished. He liked my image bank, the content of my words and the fact they weren’t too elaborate and long. That meant they were good for him to manipulate in musical terms.”

En net verlede week ontvang ons nuwe voorraad van Breyten Breytenbach se Mondmusiek en Lady One en ek luister weer daarna en ek dink: Liewe magtig! Die res van die literêre wêreld speel nog steeds “catch up”. (Of is dit deesdae gewoon “ketchup”?) Nietemin, of Holland se gedigte Breyten s’n kan oortref, is ernstig te betwyfel en wat Rhythm Records se Albert du Plessis en sy mede-trawante musikaal op hierdie CDs vermag, is inderdaad ‘n kragtoer soos min.

Maar reflekteer die verkope van hierdie ongelooflike (plaaslike) produkte die waagmoed en kwaliteit daarvan? Mmmm … Ernstig te betwyfel.

En dít, geagte leser, is die prys wat ons betaal te midde van die heersende “cult of mediocrity” waarvan ons tragies genoeg óók deel is. Vir die middelmatige, dog kommersieel suksesvolle, word hande geklap, terwyl die werklik briljante verswyg of geïgnoreer word.

Helaas kon ek geen gedigte van Rick Holland opgespoor kry nie, maar aangesien ek op die oomblik só moerig is dat geen Eno’s daarvoor sal help nie, plaas ek sommer Loftus Marais se veelseggende gedig hieronder vir jou leesplesier.

***

 

Die digter as rockstar

vir Coennie

 

fok jou, ek pak sportstadions vol

vir my flits paparazzi splitsekonde wit bladsye

ek dra my punctuation as piercings

my woorde trash hotelkamers, fok jou

woofers sidder jambes

en die groupies se sashimi-poesies drup vir my

ek is die digter in ‘n studded leather broek

ek breek my versreëls oor julle koppe soos guitars

lighters swing op my sonette

fok julle almal

gevuisde skares skreeu my koeplette

daar’s stukke wallace stevens op my rug getatoeër

ek is die digter as rockstar

en kyk, nee lees, luister, dammit hóór:

ék is nie ‘n beiteltjie nie

ek is ‘n fokken lugdrukboor

 

© Loftus Marais (Uit: Staan in die algemeen nader aan vensters, 2008: Tafelberg Uitgewers)

 

 

Bookmark and Share

Comments are closed.

  •