‘n Besonderse geleentheid in die Lae Lande verlede week was Brugge se eerste Nacht van de Poëzie wat in daardie middeleeuse droomstad plaasgevind het; ‘n geleentheid waartydens die Guido Gezelleprijs 2012 onder andere aan die immergewilde K. Michel (foto) vir sy bundel Bij eb is je eiland groter toegeken was.
Luidens Koenraad Goudeseune se verslag wat pas op Knak.be verskyn het, was dié fees egter nie net maanskyn en rose nie; volgens hom was goeie bedoelings daar in oorvloed, maar, helaas, bloedweinig ontroering. Hy het ook heelwat kritiek teen die programsamestelling gehad. Anders as die soortgelyke fees in Utrecht waar mense na willekeur kan kom en gaan tydens ‘n bepaalde item, was dit anders gesteld in Brugge waar die gehoor moes sit en wag tot die einde van ‘n bepaalde item alvorens hulle na ‘n volgende lokaal (en item) kon beweeg: “Dat heeft voor- en nadelen. Het voordeel is dat je niet om de haverklap wordt afgeleid door bezoekers die halverwege een gedicht besluiten de zaal te verlaten en over je benen stappend op zoek gaan naar ander en beter. Het biedt ook voordelen voor de dichter zelf. Hij of zij wordt niet ontmoedigd als tijdens de voordracht de zaal halfleeg loopt omdat er net op dat moment, ergens anders in het gebouw, iets aanvangt dat meer kans maakt een hoogtepunt te worden en waarvan het missen jammer zou zijn. Nadeel is dat je een deel van het programma noodgedwongen aan je voorbij moet laten gaan.”
Vir jou leesplesier haal ek enkele kommentare uit Goudeseune se stuk oor bepaalde digters se optrede aan: ” … de jonge, bevallige, frêle Lieke Marsman met werk, (hoe kan het anders aan die leeftijd?), vol jongemeidensentiment. Remco Campert met het onvermijdelijke ‘Poëzie is een daad van bevestiging’. Bij Stefan Hertmans kon ik me niet van de indruk ontdoen dat hij zich ter bühne onderhand zozeer op zijn gemak voelt waardoor het zijn voordracht aan spankracht ontbreekt. De geestige Tjitske Jansen. De eveneens jonge Maud Verhauweart bracht een hommagegedicht aan Leonard Nolens waarop naar mijn gevoel weinig zegen rust, maar scoorde eerder met een gedicht waarin nogal onvergetelijk vergeten wordt.”
En dan ook nog die bekroonde Bruggse digter Delphine Lecompte, iemand wat gereeld met groot entoesiasme en waardering bydraes stuur vir hierdie webblad: “Delphine Lecompte verdween haast helemaal achter het katheder, wat jammer was, maar kreeg niettemin de lachers op haar hand met haar onnavolgbare humor en absurdistisch scharnierende gedichten vol weltschmerz.”
Vir Goudeseune was die hoogtepunt vir hom beslis Paul Demets se optrede: “Ontroerend, naar mijn gevoel, was alleen Paul Demets met enkele gedichten over zijn dochtertje uit de bekroonde bundel ‘De bloedplek‘. Daar voelde je waar het zo’n avond eigenlijk om te doen zou moeten zijn. Poëzie tot zijn essentie gebracht, ver weg van gratuite theatraliteit, van voorleestrucjes waarzonder bijvoorbeeld de poëzie van Paul Bogaert, die bepaalde regels fluisterde, helemaal in de mist zou verdwijnen.”
Hieronder volg Demets se gedig ‘Zonnehemel‘ wat vroeër vanjaar deur die publiek aangewys is as hul gunstelinggedig verlede jaar. Dié gedig het verskyn in die bundel De bloedplek wat eweneens met die Herman de Coninck-prys bekroon is vir die beste bundel van die voorafgaande jaar.
Zonnehemel
Geronnen over mij en buitenshuis mij
ingespannen, bloedgeile zon die nodig moet.
De man de vrouw en het tonggruis dat ons
verstommen doet. Bij het zwembad zoekt
een rug afkoeling. Dat blauw moet jou
te binnen zijn gevallen; je armen tillen
het oppervlak. Het water een krater
onder de gloed. Ik zie jouw buiging
over de rand. Ongemoeid zoek je
waar de handdoek is gelaten. Op
rafelende huid likken de doornen van het licht.
Loom druipt het fruit, de hitte veegt
de vloer met ons aan. Jouw schouder,
jouw oog, dat donkeren van een watervlek
op tafel. Mijn hand, maar iets dat me
weerhoudt. Er is een stralen
dat tussen ons in gaat staan.
© Paul Demets (Uit: De bloedplek, 2011: De Bezige Bij)