Onderhoude: Nuwe Stemme 5 digters (2)

 

ONDERHOUDE ( NUWE STEMME 5) : Izak du Plessis, Ihette Jacobs, Wicus Luwes, Desmond Painter, Pieter Odendaal, en Alwyn Roux

 deur Louis Esterhuizen

 

Izak du Plessis

Izak du Plessis

Ek het ʼn huisie in Melville, Johannesburg, maar my bed is altyd opgemaak omdat ek ʼn vrysinnige rondslaper is. In Jozi is dit nie moeilik nie, want hier is talle rusbanke waar ʼn rondloper soos ek my kop kan neerlê. Ek is hartstogtelik lief vir Jozi. Sy is die mooiste stad in die wêreld. Daarom sal jy my soggens vroeg en skemer se kant êrens op ʼn koppie kry besig om my te verwonder aan die son wat besig is om hierdie stad in te kleur. Soms is die dag ʼn geel sambreel, anderdag ʼn grys jas en môre ʼn pienk tuinhoed. Elke dag is ʼn ander kleur. Elke dag ʼn ander storie. Stories is die sin van my lewe. Daarom geniet ek my werk by Monitor en Spektrum. Hier leef ek elke dag in ʼn storieveld waar ek handevol stories soos grashalms pluk.

Die passie vir die digkuns begin in standerd 9 in 1986 toe ek vir die eerste keer “My venster is ʼn blanke vlak” van NP van Wyk Louw gelees het. Die volmaaktheid van die gedig in alle opsigte het my met die eerste lees getref. Ek streef nou nog daarna om eendag so ʼn gedig te skryf.

Ek het al ʼn handvol gedigte op Litnet gepubliseer. Maar my grootste prestasie is Nuwe Stemme 5. Daar is gedigte met treffende beelde in die hedendaagse Afrikaanse digkuns. Beelde wat mens aan die oog en hart gryp. Maar ek mis die ritme, die stylvolheid, die struktuur, die rym, die grootsheid, die dramatiese en selfs die aandoenerigheid van vroeër jare se digkuns. 

 

My venster is ’n blanke vlak

NP Van Wyk Louw

 

My venster is ’n blanke vlak

in skaduwee en skemering,

waar ek my nagte waak en wag

op magiese deursuiwering:

 

dat hierdie siel deursigtig word

in vreemde voorgevoelde lig,

tot kring bo kring opglans en straal

in eindelose vergesig;

 

dat wat ek nog verlore waan,

o my verlore dae in my,

in hierdie stille skemering

hul vorming en gestalte kry,

 

tot ek my eensaamheid besit,

volmaak, as kosbare gewin,

van duister wense en van smart

die uiterste deurstraalde sin.

 

***

 

Ihette Jacobs

Ihette Jacobs

Letterkunde was nog altyd ʼn belangrike deel van my lewe. Ek het besluit om ʼn loopbaan daarvan te maak en is tans ʼn dosent in Afrikaanse letterkunde by Unisa. Ek is besig met ʼn PhD en voel dit is ʼn groot voorreg om te kan werk met dit waarvoor ek lief is. Ek is ʼn groot aanhanger van teater, ballet, Mozart en Leonard Cohen, en natuurlik lees ek ook baie.

Ek lees poësie vir solank as wat ek kan onthou. Kleintyd het ek graag gedigte vir myself voorgelees, dit was vir my wonderlik om te hoor hoe dit klink en die woorde te voel, al het ek nog glad nie ʼn begrip gehad van die betekenis daarvan nie. Om gedigte te skryf is vir my ʼn natuurlike uitvloeisel van my liefde vir die poësie se vermoë om die mistieke oomblikke waarin taal, intellek, betekenis en emosie saamvloei en uitwaaier, moontlik te maak.

Hierdie is my eerste publikasie en om deel te wees van die Nuwe Stemme 5-groep het my tot insig gebring in my eie digkuns en digproses. Kritiek van die groep en keurders laat mens telkens terugkeer na die gedigte om dit te herdink en herskryf. Die bewuswording van die skryf van poësie as ʼn proses, wat dikwels gepaardgaan met ʼn liefde-haat-verhouding met die gedigte, het ʼn vormende effek. Dit is ook ʼn baie positiewe gevoel om die erkenning te kry in die vorm van publikasie – dit spoor “nuwe stemme” in die digkuns aan om aan te hou skryf.

Ek dink dat die Afrikaanse poësie ʼn paar sterk nuwe stemme het, maar ek verlang na die dae van intellektuele digtersfigure soos N.P. van Wyk Louw, of die vars uitdagendheid – en terselfdertyd teerheid – van ʼn Antjie Krog-gedig.

ʼn Gunstelingvers? Daar is so baie, dit is ʼn onmoontlike taak om net één gunsteling te kies: Antjie Krog se “skryfode” (onder vele andere); N.P. van Wyk Louw se “Groot ode”, “Jy’t weggegaan” en “Armed vision”; al H.J. Pieterse se gedigte in Die burg van hertog Bloubaard; die gedigte van Pablo Neruda; en die eerste gedig waarop ek verlief geraak het – ʼn gedig wat steeds vir my met elke lees weer nuut en mooier en meer betekenisvol word – Breytenbach se “nagmaal”. As ek werklik net een moet uitsonder, sal dit N.P. van Wyk Louw se “Jy’t weggegaan” wees, omdat daar met net agt reëls ʼn ewigheid se dinge gesê (en nie-gesê) word:

 

Jy’t weggegaan en jy bewoon

ʼn silwer herberg in die sneeu

jou vensters kyk nog elke nag

met drie blink oë na die plein

 

die plein is boom en wind en boom

en wind en wind

en wintermiddag voer daar iemand

die meeue krummels teen die wind

 

***

 

Wicus Luwes

Wicus Luwes

Ek het grootgeword op Trompsburg in die Vrystaat en Barkly-Wes in die Noord-Kaap. My ouers was onderwysers wat later in die versekeringsbedryf ingegaan het. My Matriek skryf ek aan die Hoërskool Vaalrivier in Barkly-wes (naby Kimberley). Dit was lekker om in klein dorpe groot te word, waar dit moontlik is/was om kafee toe te loop sonder vrees. Dit is ook te danke aan die klein dorpies dat ek my hand aan enigiets van tennis en swem tot toneelspel en kitaarlesse kon sit. Na skool wou ek sielkunde of teologie gaan swot, maar wou eers ‘n praktiese kursus volg. Ek het dus aan die Sentrale Universiteit van Tegnologie, Rekenaarstelsels geswot en werk deesdae as rekenaar-tegnikus in die Richardsbaai se hawe. Het al probeer versekering verkoop. Is getroud met Tanya en het twee kleuters wat ons besig hou. Die sielkunde / filosofie / teologie is slegs stokperdjies op hierdie stadium, maar ek sal dit graag verder wil neem.

In 1993 was ek naaswenner in beide De Kat / ATKV se jaarlikse enkel en groep-gedigte vir hoërskool leerlinge. Dit het by my die idee geskep dat ander mense moontlik ook van my versies hou. Ek skryf op my beste wanneer ek eintlik iets anders moet doen – soos leer, of eksamen skryf ens. Ek het my eerste gedig wat ‘n prys gewen het, die AK-droom, in ‘n eksamen-saal geskryf voordat die eksamen begin het. Ek het ‘n afkeur in teveel onnodige woorde en dus bied gedigte die maklikste manier om myself volledig uit te druk. Ek hou van  ‘n ‘oop’ einde en geniet verse wat op meer as een manier verklaar kan word.

My gedigte het al verskyn in Barkly-Wes se maandelikse nuusblad, Die Visarend. Om deel van die groep digters in Nuwe Stemme 5 te wees is werklik ‘n eer en laat my in kleinletters skryf. Dit het my die geleentheid gegee om die saamstellers, Loftus Marais en Heilna du Plooy, te ontmoet, en om baie van die ander digters te kon leer tydens die saamstel-proses. Die proses het my oë anders laat kyk na gedigte en die proses wat ingaan by die saamstel van so ‘n bundel. Die digters wat die Nuwe Stemme 5-werkswinkel bygewoon het, het elkeen ‘n insig gebring tydens die besprekings wat ongelooflik kosbaar was.

Ek is maar ‘n sucker vir die ou verse, maar die nuwe digters se digwerk gee vir my ‘n vars en lewendige gevoel. Ek probeer gereeld deur die onderwerpe van die hedendaagse Afrikaanse gedigte sif om op my manier te probeer vasstel waaroor die huidige Afrikaanse mense wonder. Ek volg ook die Facebook, Versindaba en LitNet-besprekings van tyd tot tyd, maar het nie ‘n definitiewe gunsteling of voorkeur op hierdie stadium nie.

Khalil Gibran se ‘Defeat‘ (Uit: The Madman) het my al laat beter voel na tandarts-afsprake en eksamens. Dit werk ook vir my om oorwinnings of groot geleenthede in perspektief te sien:

 

Defeat, my Defeat, my solitude and my aloofness;

You are dearer to me than a thousand triumphs,

And sweeter to my heart than all worldglory.

Defeat, my Defeat, my deathless courage,

You and I shall laugh together with the storm,

And together we shall dig graves for all that die in us,

And we shall stand in the sun with a will,

And we shall be dangerous.

***

 

Desmond Painter

 

Desmond Painter

Ek is op 30 September 1974 in die Louis Leipoldt hospitaal in Bellville gebore en het in Brackenfell (in die noordelike voorstede van Kaapstad) grootgeword. Geen plaasagtergrond hoegenaamd nie; nie eers plattelandse familie nie: die Hipermark se uitgestrekte, leë parkeerterrein, met stukkies gebreekte glas (iemand het ʼn motorradio gesteel of, soos in daai Koos Prinsloo-verhaal, ʼn koeldrankbottel op die teer gebreek) wat in die son glinster terwyl jy Sondagmiddag met jou maats daar fiets ry, is my pastoraal. Ek voel oor die zoem van BMX-bande oor voorstedelike teer soos Van Wyk Louw gevoel het oor die klank van daardie klein klippie wat in die dorpsdam se donker water plof. Nog eenmaal wil ek…

Na skool is ek na die Universiteit van Stellenbosch, waar ek sielkunde en filosofie voorgraads en sielkunde nagraads gestudeer het. My hoofvakke was sielkunde en filosofie, maar ek het voorgraads darem ook ʼn bietjie letterkunde en politieke wetenskap geswot. Ek was ʼn swak, ongedissiplineerde student, maar het verskriklik baie gelees. Ek het die meeste Afrikaanse klassieke, poësie sowel as prosa, reeds tydens my hoërskooljare gelees (my gunstelinge was Aucamp, Breytenbach en Leroux, en later Koos Prinsloo, vir verskillende redes) en het my universiteitsjare dus gebruik om te ‘internasionaliseer’.

Ek onthou dat ek voorgraads baie Kundera en DeLillo gelees het. En Raymond Carver. En Czeslaw Milosz. Die eksistensialiste (Sartre, Camus, ens.) het my vir ʼn rukkie besig gehou (nadat ek die ou proto-fascis, Jung, gedurende my eerstejaar afgeskud het: thanks for nothing, Etienne Leroux!) en ek het vir ʼn wyle met Derrida en Lacan geflankeer – maar my filosofiese helde in die middel-90’s was Wittgenstein en Foucault. By hulle het ek epistemologiese en politiese kritiek op die sielkunde gevind (deurslaggewend vir my akademiese werk), maar ook meer… glo dit of jy wil of nie, maar ek het beide as (anti-)filosowe van vryheid gelees. Beide bly vir my, elk op sy eie manier, voorbeelde van self-transformasie en, ja, bevryding, nie soseer deur middel van die rasionele denke nie, maar deur middel van skryf – of breër gesien, deur middel van pogings om taal te beliggaam.  

Na my studentejare, in 1999, het ek ʼn loopbaan as sielkundedosent aan die Rhodes Universiteit (eers in Oos-Londen en later in Grahamstad) begin. Ek was bevoorreg om my akademiese loopbaan te kon begin in wat op daardie stadium nog ʼn ‘ouwêreldse’ akademiese omgewing was: Rhodes in die vroeë 2000’s was nog alles behalwe die gekorporatiseerde graadfabriek waarna Suid-Afrikaanse universiteite vandag so streef, en ek mis die ritme van die akademiese lewe gedurende daardie 6 jaar; die tyd wat ek gehad het vir lees en skryf, vir ordentlike akademiese gesprekke.

Sedert 2005 doseer ek sielkunde aan die Universiteit Stellenbosch. Ek het teruggekeer omdat ek nie in Grahamstad wou oud word nie… maar ek het darem ʼn Grahamstadse vrou (Claire) met my saamgebring, so ons spandeer nog baie tyd in die lieflike Oos-Kaap. Haar ouers woon op ʼn plaas net buite die dorp – so nou is daar tóg ʼn plaas in die familie… (my dogter sal dus eendag ʼn regte Afrikaanse digter kan word.)

Hoe en waar het die passie vir poësie en die skryf daarvan vir my ontstaan? Wel, ek het Bruce Springsteen se liedjie ‘The River’ in Stander 5 gehoor en toe wou ek net liedjies skryf. Ek het ʼn kitaar gekoop en dit begin speel – maar dit was die lirieke wat my in beweging gebring het… Ek het toe nog nie besef daar is ʼn verhouding tussen die woorde wat mense soos Springsteen sing en poësie nie, maar my eerste ‘gedigte’ was Springsteen-agtige lirieke in Engels. Deur Springsteen het ek Dylan en Jim Morrison ontdek – maar dit was ʼn biografie oor Dylan deur Robert Shelton wat my die verband tussen lirieke en gedigte laat sien het. Skielik was Rimbaud en Eliot deel van my verwysingsveld. Skielik was poësie gevaarlik en wild.  

Vir ʼn wyle was Afrikaans nog nie deel van die aksie nie. Vir sommige van my vriende het Johannes Kerkorrel en kie ʼn ander verhouding met Afrikaanse musiek en letterkunde moontlik gemaak, maar vir my het dit ʼn bietjie anders gebeur. In Standerd 6 het ek tydens ʼn vervelige klasperiode die digtersprofiele voorin my geel Junior Verseboek gelees – en daardie middag het ek summier die Brackenfell Openbare Biblioteek (dit was ʼn goeie biblioteek, is dit dalk steeds) ingevaar om die voormalige terroris breyten breytenbach se bundels uit te neem. Daarna het ek die biblioteek gestroop vir Ernst van Heerden, die liriekbundels van Hennie Aucamp en Anton Goosen, Van Wyk Louw, Krog, ens. Die bibliotekaresse moes die gloed in my oë gesien het, want sy het my selfs toegelaat om die boeke wat destyds nie op die rakke toegelaat is nie, en in haar kantoor in eensame aanhouding was, uit te neem. (André le Roux se Sleep vir jou ʼn stoel nader en Te hel met ouma was op die verbode rak, om een of ander rede.)

Ek het in Standerd 7, 1989 dus, my eerste bundels met my eie sakgeld gekoop. (ʼn Mens kon toe nog Kaapstad toe ry met die trein en ʼn hele dag in boekwinkels en platewinkels spandeer; vandag is die meeste van daardie winkels restaurante en boetieks.) My eerste aankope was BB se Katastrofes, Jan Blom se Lotus, en ‘n Selected Poems van T.S. Eliot. As my boekrak nie so deurmekaar was nie kon ek gou geloer het hoeveel hulle my destyds gekos het. Meer as ʼn maand se sakgeld: ek moes die gras sny om die verskil op te maak!

Op skool en as universiteitstudent het ek baie gedigte (en kortverhale) geskryf, maar ek het iewers in die 1990’s opgehou daarmee. Ek kan nie onthou waarom nie. Een van die gedigte wat in Nuwe Stemme 5 opgeneem is, dateer wel uit my studentejare: ‘Miss Jesus’. Dit was een van ʼn ontsaglike stapel goed wat ek en my vriend Pierre Nortjé geskryf het vir ʼn kabaret – sketse, stukkies toneel, liedjies… Ons was obsessief oor die idee van kabaret, en het alles wat Hennie Aucamp oor die onderwerp geskryf het, verbete gelees. Aucamp was ons held: ons het hom selfs voorgekeer eenkeer toe ons hom op die Kaapstadse stasie gesien het.

Ek weet nie of ‘Miss Jesus’ juis ʼn geslaagde gedig is nie (dit is geskryf om gesing te word), maar ek is spyt dat ons nie deurgedruk het en daardie kabaret voltooi het nie! Ek het na 2009 weer begin gedigte skryf (ek het hulle droedels genoem…), grootliks om legitimiteit te verleen aan my rol as blogger op die Versindaba webblad… Ek het gedink die regte digters gaan sê: ‘Wie gee dié ou die reg om hier te blog, hy’s nie eers ʼn digter nie!’ Wel, vat so, regte digter!  

Nuwe Stemme 5 is die eerste publikasie van my gedigte. In boekvorm, ja. Ek het voorheen enkele gedigte op LitNet gepubliseer, en al die gedigte wat in Nuwe Stemme 5 opgeneem is, het voorheen ook op my Versindaba blog verskyn.  

Die Afrikaanse digkuns soos dit tans daaruit sien, is ongetwyfeld ʼn lewendige scene. Die gevestigde stemme bly aktief en heelparty van die nuwer stemme is baie opwindend.  

Om  ‘n spesiale vers aan te haal wat as ‘n persoonlike gunsteling beskou kan word, is ’n amper onmoontlik… Iets uit Breytenbach se Lotus of Kouevuur? Van Wyk Louw se ‘Ballade van die Nagtelike Ure’? Of dalk een van die bitter liefdesgedigte uit Tristia? Of gedig XIII uit dieselfde bundel! ‘Toe jy kind was, het jy gedink…’ Of dalk, omdat ek hou van ʼn sekere sangerigheid in ʼn gedig, die dronkerige ritme van Roetke se ‘My papa’s waltz’: ‘The whiskey on your breath / Could make a small boy dizzy; / but I hung on like death: / such waltzing was not easy.’ Maar nee, ek gaan op ‘n tegniese punt wegkom daarmee om nie een nie, maar viér gedigte te kies… T.S. Eliot se ‘Preludes’:

 

I

The winter evening settles down

With smell of steaks in passageways.

Six o’clock.

The burnt-out ends of smoky days.

And now a gusty shower wraps

The grimy scraps

Of withered leaves about your feet

And newspapers from vacant lots;

The showers beat

On broken blinds and chimney-pots,

And at the corner of the street

A lonely cab-horse steams and stamps.

 

And then the lighting of the lamps.

 

II

The morning comes to consciousness

Of faint stale smells of beer

From the sawdust-trampled street

With all its muddy feet that press

To early coffee-stands.

With the other masquerades

That time resumes,

One thinks of all the hands

That are raising dingy shades

In a thousand furnished rooms.

 

III

You tossed a blanket from the bed,

You lay upon your back, and waited;

You dozed, and watched the night revealing

The thousand sordid images

Of which your soul was constituted;

They flickered against the ceiling.

And when all the world came back

And the light crept up between the shutters

And you heard the sparrows in the gutters,

You had such a vision of the street

As the street hardly understands;

Sitting along the bed’s edge, where

You curled the papers from your hair,

Or clasped the yellow soles of feet

In the palms of both soiled hands.

 

IV

His soul stretched tight across the skies

That fade behind a city block,

Or trampled by insistent feet

At four and five and six o’clock;

And short square fingers stuffing pipes,

And evening newspapers, and eyes

Assured of certain certainties,

The conscience of a blackened street

Impatient to assume the world.

 

I am moved by fancies that are curled

Around these images, and cling:

The notion of some infinitely gentle

Infinitely suffering thing.

 

Wipe your hand across your mouth, and laugh;

The worlds revolve like ancient women

Gathering fuel in vacant lots.

 

 *** 

 

Pieter Odendaal

Pieter Odendaal

Hallo, almal. Ek is Pieter Odendaal en ek het ‘n probleem: ek wil ryklik getekstureerde, meditatiewe skrifsels produseer wat ‘n invloed uitoefen in ‘n wêreld waar prentjie-kapitalisme hoogty vier en ‘n land waar lesers skaarser as verdraagsaamheid is. Ek het ‘n BA graad in Tale en werk tans as projekbestuurder vir SliP waar ons onder andere maandelikse poësieaande in Kayamandi net buite Stellenbosch reël.

‘n Afrikaansjuffrou het my aangepor om my eerste gedigte te skryf. Sy’t my ook aan die wysheid van woordeboeke voorgestel – it was love at first sight. As daar meer onderwysers soos sy was, sou meer mense dalk lees. Ek het my eerste handvol gedigte aan my oom, Bernard Odendaal, in ‘n bruin koevert oorhandig om te hoor wat hy dink. Sy positiewe kritiek en voorstelle het my aangemoedig om aan te hou skryf.

Een van my gedigte het in die versamelbundel Gedigte vi’ Adam Small verskyn. Nee wat, dit voel heel aangenaam om deel van hierdie groep hoopvolles te wees. Ek sien uit daarna om almal oor twintig jaar te google en uit te vind wat van ons geword het.

Ek weet nie hoe relevant of invloedryk die digkuns vandag nog is nie. Die eksponensiële groei van tekste in die publieke sfeer is een van die natuurlike gevolge van die opkoms van die internet. Dit beteken egter ook dat informasie-tsunami’s ons van alle kante bombardeer en dat gespesialiseerde, subtiele teksvorme soos gedigte deur die geraas verswelg word.

Gegewe die wêreldtendens om skrywers in die algemeen en veral ook digters te marginaliseer (hulle is nie so maklik bemarkbaar soos skoene en karre en burgers nie), moet mens seker dankbaar wees dat ‘n piepklein taaltjie soos Afrikaans steeds daarin slaag om ‘n taamlik gesonde poësiegemeenskap te onderhou. Maar ek hou aan glo dat poëtiese taal ‘n potensiaalverskil opwek soos geen ander taaluitinge kan nie en dat die digkuns om hierdie rede nooit geheel en al sal uitsterf nie. Miskien is dit net nodig om nuut te dink oor die verspreiding en sigbaarheid van gedigte in ‘n digitale era.
Ek voel ook dat daar gans te min gedoen word om die Afrikaanse letterkunde te transformeer sodat die skrywers en stories die taalgemeenskap beter reflekteer. Daar is natuurlik ‘n hele reeks redes hiervoor (sosio-ekonomiese ongelykheid is sekerlik bo-aan die lys), maar dit bly ‘n jammerte dat daar nie meer hulpbronne aangewend word om die standaardtaal (wat volgens onlangse navorsing deur ‘n minderheid van sprekers gepraat word) en die literêre sisteem by veranderende tye aan te pas nie.

 

This be the verse
Philip Larkin


They fuck you up, your mum and dad.   

They may not mean to, but they do.   

They fill you with the faults they had

And add some extra, just for you.

 

But they were fucked up in their turn

By fools in old-style hats and coats,   

Who half the time were soppy-stern

And half at one another’s throats.

 

Man hands on misery to man.

It deepens like a coastal shelf.

Get out as early as you can,

And don’t have any kids yourself.

 

***

 

Alwyn Roux

Alwyn Roux

Ek is gebore in Benoni en studeer letterkunde in Potchefstroom. Ek is tans besig met die voltooiing van my doktorale proefskrif oor die poësie van Lucebert en Breytenbach. In 2010 en 2011 woon ek in Nederland waar ek navorsing doen oor hierdie digters se werk. Ek is tans ’n dosent in literatuurwetenskap aan Unisa.

Op hoërskool lees ek Jan Rabie se Paryse dagboek (1998), wat my belangstelling in die letterkunde en die filosofie aanwakker. Dit is ook in hierdie tyd dat ek my eerste verse skryf. Die rede vir die skryf van gedigte is wel nie met sekerheid uit te sê nie.

Van my gedigte is voorheen op LitNet en in die Litera-afdeling van Literator gepubliseer, maar Nuwe Stemme 5 is die eerste boek waarin my verse opgeneem is. Ek sien die publikasie as ’n mylpaal, wat my skryfwerk aan ’n groter leserspubliek bekendstel.

Ek is positief oor die stand van die Afrikaanse digkuns. Verlede jaar was ’n goeie jaar vir die Afrikaanse digkuns, waartydens heelwat digbundels van gevestigde en debuutdigters verskyn het. Dit staan teenoor ’n tyd – ’n dekade of so gelede – wat as ’n droogte in die Afrikaanse digkuns bestempel kan word. Verskeie plaaslike digtersfeeste blaas ook nuwe asem in die manier waarop die Afrikaanse digkuns tans daar uitsien.

Die vertaling van die gedig “Elsewhere” van die Poolse digter Ewa Lipska is een van my gunsteling verse.

 

Elsewhere

I’d like to live Elsewhere.

In hand-embroidered towns.

To meet those

who are not born into the world.

 

At last we would be happily alone.

No stop would wait for us.

 

No arrival. No departure.

Evanescence in a museum.

No wars would fight for us.

No humanity. No army. No weapon.

Tipsy death. It would be fun.

In the library a multi-volume time.

Love. A mad chapter.

It would turn the pages of our hearts in a whisper.

 

Ewa Lipska (vertaling: 2009, Robin Davidson & Ewa Elżbieta)

 

***

Vervolg na Nuwe Stemme 5 (3)

 

Bookmark and Share

Een Kommentaar op “Onderhoude: Nuwe Stemme 5 digters (2)”

  1. carina van der walt :

    Ja-a, Alwyn! Het jy ook die ryk skat aan Poolse digters ontdek? Herbert, Tranströmer, Szyborska…hulle het oor die algemeen ‘n uiters fynsinnige manier om jou met nuwe oë na doodgewone dinge te laat kyk. Ek sien baie daarna uit om jou BB-Lucebert proefskrif eendag te lees. Nog beter, maar daaruit ‘n lekkerlees publikasie vir poësie- en kunsvrate! Dis ‘n kombinasie wat my seker die res van my lewe sal bly bedwelm.

  •