SCHEMERING
Het is licht noch donker, dag
noch nacht. Er wacht in de schemer
gevoel in de vorm van gedaante
die man is noch vrouw, niet de een
niet de ander, toch oude bekende
allang dood gewaand –
Komt dichterbij. Bang is het woord niet.
Raakt aan waar het pijn doet, zelfs
met zijde of veer want de wond
is niet geheeld maar onzichtbaar geworden,
vergeten heeft jaren verspeeld: hier was het
hier is het, links achter de ribben, nog steeds.
Gaat weer weg. Heeft de gewoonte
in zichzelf op te lossen, nergens heen
zonder doel. Legt zich toe op bestaan
zonder zintuig of rede, een slinkse schim
in de vorm van gevoel –
© Fleur Bourgonje / 2013