Buenos Aires
Lorca
Stad met ‘n obelisk en Rodin se denker
(‘n replika glo maar vol verdigris),
Cervantes se Don Kiesjot en vele rotunda:
in my gedagtes keer ek vannag terug na jou.
In ‘n steeg val die skuinslig van skemer,
afskeid aan jou ónmoontlik en verdrietig.
Wat snoer jy saam? Wat vertel jý vir my?
Dat ‘n stad ‘n spieëlbeeld word van ‘n mens:
driftig, hartstogtelik, dog melancholies.
Parys van Latyns-Amerika: onnabootsbaar
in jou avenues en buurtes saamgesnoer.
Vol subte, ondergrondse gerommel
nes ‘n lang elegiese Spaanse gedig deur
Federico del Sagrado Corazón de Jesús García:
“Oppas, oppas, die lewe is nie ‘n droom;
om te vergeet, ‘n illusie; en jy wat die dood
vrees, sal dit op jou skouers dra.”
Nou beweeg ek deur sy landskap van oop oë
ook met bitter wonde wat my aanvuur:
na alles word die lewe net ‘n lament.
© Joan Hambidge/ 2015