Swanesang
dood begin by die voete, het ek Breyten aangehaal
na jou hoeveelste oudisie,
jy het net gelag, gesê: as ek nie dans nie, ís ek dood
en jou bloeiende tone verbind en verberg
in bedrieglike satyn
ons eiesoortige pas de deux – ek denker, jy danser –
twee spikkels in ’n skare aspirantdromers,
ek onthou hoe ons in jou flat in Sunnyside bokswyn drink,
Mahler luister, en ek aanhaal – God is dood –
jy wat lag soos ’n drein – nee, Nietzsche is! –
jou arms swaaiend asof jy ook windmeulens jaag,
ons het geglo ons is uniek soos jy glo as jy jonk is
en aan halms van clichés klou – if you can dream it you can do it –
en hét jy gedroom van hoofswaan in die hoofstroom wees,
die slapende skoonheid verrys ná die kus van sukses,
die naam Gisela klink na Giselle, lag jy en pirouette tot by die yskas
vir nog ’n glasie,
later ’n buiging vooroor soos ’n kwynende Odette
terwyl jy ’n wit lyn sny
want dit maak jou veerlig en jy wil vlieg, vlieg soos ’n swaan
jy maak jou buiging, keer op keer, in rehab,
plié oor ’n urienstokkie, jou pupille swart gate in die kollig van ’n dokterslig
maar jy wil vlieg, veerlig soos ’n swaan
die opsigter kry jou in jou flat in Sunnyside
met rigor mortis-tone gepunt en onverbind
vingers steeds ongekrul – allongé! – en ek dink Gisela wat na Giselle klink,
as jy nie dans nie, is jy dood, my maat, met die laken ’n gordyn oor jou gesig
en ek vra vir God of jy en Nietzsche nou op dieselfde plek is
en huil en huil elke keer as ek Mahler hoor
© Maritha Broschk
Volg die onderstaande skakel om in te skryf vir die 2020-Avbob Poësiekompetisie
https://www.avbobpoetry.co.za/?gclid=Cj0KCQjwy8f6BRC7ARIsAPIXOjgcXTaM8K11Sp2Zrq7gSws15ib4w4i2bySQ_
AioG2iNlcmBSb0OhiQaAmqpEALw_wcB