verbintenis
noudat jy geknak is
op my bang elmboog moet leun
dat ons skuifel-skuifel
deur die laaste seisoen kan loop
verstaan ek eers
my eie haikoedig
lank gelede neergestip
wat vertel van tye
– toe dit maklik was
dink ek dat dit moeilik is
maar weet nou beter –
vrees ek eers
my lykgedig
– as jy eerste moet gaan
is ek die een wat laastelik
jou menswees
in ’n kissie met as
by die ondernemer sal gaan haal
om snarsies van jou te strooi
op al die plekke waar ons eenmaal was
omdat jy vir altyd sal wil wees
in die kwantum van jou bestaan
waar lammers in die hawer speel
’n erdvark in die maanlig dwaal –
onthou ek eers
my liefdesvers
– êrens het jy vir my
’n stukkie geel gepluk
met in jou oë dankie
dat van hierdie wêreld
ons twee ook ’n deeltjie is –
weet ek eers
dat mymer oor vergane tyd
die waarheid is
want aaneengestring is jaar op jaar
wentelings van hierdie aarde
om die son
’n sirkelgang wat telkens stol
van bloeisel tot volronde vrug
die verkleurde blaar wat sug
en eindelik los
’n vermaerde tak alleen
in die winterkou wat wag
tog in die kroes van elke lewe
versmelt die ritme van ons tyd
dat net twee getye bly
die groen seisoen van jonk
wat vorentoe wil reik
en ’n laaste vale stond van peins
en nademaal terug na alles kyk
met net skrale woorde
en verbintenis
© Sunita Keyser, 2021
waar lammers in die hamer speel
vingerfout?
waar lammers in die hawer speel
Jyverwoord presiew wat ek op hierdie stadium van my lewe ervaar.
Sal graag jou gedig in ‘n voorlesing wil gebruik.