Joan Hambidge. Sanctum

 

Sanctum

 

My huis is nie meer waar my hart

of voet vertoef nie; iets soos voetstoots dalk?

My gedigte uitgelewer aan ongesiene lesers,

huiskopers besigtig dit dalk met ’n agent,

uit verveling of afguns, met ’n Te Koop

bordjie as uitnodiging vir verskuiwing of verplasing.

In die huis van Onse Vader is daar glo

vele wonings nes in die huis-van-die-digkuns

met sy vertrekke en stansas en rondele.

As kind in huurhuise, hotelle, tydelike vestings

vertoef; selfs in ’n woning langs ’n begraafplaas:

ligene, geroep klipblomme, groeiend op die stene

tot ons laaste huis langs die walle van die Vaal

met kannas en malvas en sipresbome.

My moeder, die tuinier-met-groen-vingers

en my vader, die man-van-versekering, leer my

jou huis is tydelik, temporeel, behalwe vir daardie

Huis van die Vader, buite tyd of verdriet.

 

© Joan Hambidge, 2022

 

Bookmark and Share

Comments are closed.