Karsinoom
mediese personeel wat rondspoel soos skulpe in ‘n seepoel
en Mahler-woudhorings roepend deur mis in weiter Entfernung
stemme oor ‘n biopsie en ek was aan die omslaan yskoud dood
verward vervrees met ‘n naald in my linkerbors en in ‘n naar floute
het die Maandag swart geswem om my
maar die volgende oggend was geel
met betablokkers gesluk vir die angs vir ‘n hol naald om in te gly
om die gewas te kry om stukkies weefsel te verwyder
laboratorium toe te
om uiteindelik te vergestalt in kanker
hanteer uiters versigtig, maar, al was ek nie later deel nie
kon ek ons kinders sien grootword vry in denke, straatwys
mooi, volwasse, slim, sterk ek kon hulle anders
sekulêr, sien trou, sien werk privaat sien asem
vars asem in wolke vol vrede vol vriende
aanvaarding tussen ons
tussen Nishikigoi vol lewe, blink en glad
in ‘n plaasdam springend, silwerwit
plonsend vol blyheid dié skrander visse
soos ons vir hulle kossies strooi
innemende jong visse roospienk oranje rooi
wanneer gaan julle uit my hand uit eet?
(ek moes leer om nie my lewe as so ligtelik te beskou nie
ek moes nog lank studeer om waarde van suiwer goud
op myself en myne te sit )
maar so kon ek my liefetjies sien grootword
in al die kleure van ons tyd
in al die kleure wat weggeval het
kan koikarpe seer?
kan hulle uit my hand?
sou ons vir die kiddies
kossies los?
© Annora Eksteen, 2023