Soluswese
ek is uit my moederskoot gebaar
ʼn droewige enkeling
soluswese wat nêrens juis inpas nie
nie bedraad vir hiedie wêreld nie
hierdie is klaarblyklik nie my woning nie
my benerige wit hande klou verbete vas aan stoele
probeer my eie ewewig bepaal en behou
terwyl mense se knikkende eierkoppe los op hulle skouers sit
hulle oë peul blou en verstar uit hulle kaste
soos spoke wieg hulle lywe in die heelal, woes en leeg
slymerige woorde kots hulle uit
onreëlmatig, soos branders wat oor swartklip puntige rotse bars
kakofonie ontplof luid en bar, blindelings die ruimte in
mooi lê vieslik getooi in skuimende rioolopdrifsels van bleek strande
ontgogeling neem my pen oor
my sinne breek wreed uit hulle nate
stinkende woorde wat in my vasdraai soos verrotte mos
verettering loop bitter by my mond uit
iewers het my gedagtes verspoel in stringe bamboes
velore geraak in tydskepping
die wêreld is is nie my woning nie
ʼn soluswese, droewige enkeling is gebore
© Anne-Marie Bartie, 2023
Baie dankie MC ! Waardeer.
“Gedigte vertaal iets wat buite gebeur na die letterkunde toe. Die geslaagde gedig spreek tot die diepste emosie en nie tot die intellek nie. ’n Goeie gedig gaan op ’n geheime manier om met iets diep binne jou. Dit is nie belangrik om ’n gedig te ‘verstaan’ nie, die leser moet dit eerder op ’n persoonlike vlak voel.” (Volksblad, 25 Januarie 2010)