Hans du Plessis
Jy het diep spore getrap in ons diskordante taallandskap:
al was skoene in jou kindertyd glo net vir Sondae;
‘n laaste geslag wat stamvrugte en wildeperskes sou ken.
As taalkundige by Noam Chomsky kers opgesteek oor
transformasionele generatiewe grammatika: eerstehands
leer ken, al was jy afwysend oor pretensie én grootdoenerigheid.
Maar dit is immer jou aangrypende Griekwapsalms Innie skylte vannie Jirre
waarheen ons sal terugkeer: sterre, doringbome, bokke, veldheuning …
Nou sien ek jou sit onder ‘n kameeldoringboom in ‘n aardse skylte verplaas
as inboekeling in die plek sonder tyd met ‘n leerbaadjie aan en hoor jou praat
met al die ander uitgeloofdes soos P.G., Jan Spies, Hennie, Dolf, Abraham …
Ek onthou hoe jy vertel het dat jou oë al hoe slegter raak, maar in die Ewigheid
(so leer ons) behoef jy geen bril vir hierdie afskeidsgroet: afgelei én tweedehands.
Kyk mooi. Dit is ‘n lykdig: saamgeflans uit al die seggings en huldeblyke oor jou.
Ondermaans kou ons aan die wildeperskes van hulle wat ons vir altyd agterlaat.
© Joan Hambidge, 2024