ONBEGONNEN FABEL
Het weer slaat weer om.
Vroeg of laat komt altijd een dier
ter sprake als laatste argument.
Het past nu een gesprek te voeren
ergens diep onder water,
of te schrijven op een wolk,
of te rekenen op het schild
van een uitgeputte schildpad
Dan te wisselen van identiteit.
Onmondig lijkt de boodschap.
Het antwoord klinkt archaïsch..
Het stof op de boeken
laat zich nu ook raden.
Het woord gisteren
betekent elke dag iets anders.
Eindeloos wachten
op een blauw ogenblik.
De aanblik van het geluk
leidt tot uitverkochte emoties.
De lustige weduwe zingt te hoog,
haar optreden is een verhaal.
Een zwerm wilde woorden
is een vertaalde intertekst.
Een gescheurde schaduw
in een weerbarstige spiegel.
Het geluid van de zee
en de stilte van de bergen,
op de partituur van de wind.
Een meeuw scheert schreeuwend over ons,
over de lijn waar de aarde vloeibaar wordt..
Iemand gaat aan de haal
met deze gedachte.
Poëzie blijft nog lange tijd bruikbaar
zolang het gedicht niet werd geopend.
© Willem M. Roggeman, 2026
Boeiend.