Het wonder van de eenzaamheid
Wat we menen te weten wordt
uitgewist aan het licht gebracht,
blijft onvoorstelbaar, maar welsprekend
zoals de waterlelies van Claude Monet.
De maan vergaapt zich eindeloos
aan haar gestenigde landschappen.
Geluksmomenten worden herkenbaar
als wat ons bij vlagen te binnen valt.
Toch is het niet meer om aan te zien,
deze vertwijfeling, ook niet met argusogen.
Schoorvoetend naderen doorzichtige woorden
geluidloos tot op een steenworp van de taal.
© Willem M. Roggeman, 2026