Loftus berig & dig oor Poetry Africa 2009

Loftus Marais

 

Ek is een van die digters wat vanjaar by Poetry Africa opgetree het, Durban 5 – 11 Oktober. Daar was baie talentvolle skrywers (veral die talentvolle Indiese digter Anindita Sengupta) en elke aand se voorlesings so vol energie, mens het wonderlik en ook effe battered na die tyd gevoel. En hulle het dit goed bygewoon. Ek wonder of so iets soveel lawaai in Kaapstad sal veroorsaak?

 

Twee dinge het my egter bly pla. Een, ’n hoeveelheid gedigte wat propaganda of basies opgekapte politieke koerantrubrieke genoem kan word; gedigte wat so betrokke is dat hulle slagspreuke begin herhaal. Twee, een aand is daar vertalings van my gedigte geprojekteer terwyl ek gelees het. Ek het self hierdie vertalings gemaak. Vir my het dit gevoel na ’n ongemaklike horrible gedoente. Mens voel die gedigte is veel veel minder in ’n ander taal.

 

Tydens die fees het ek toe besluit dis tyd vir ’n eksperiment. Uit wraak: skryf die mees onbetrokke gedig denkbaar, en skryf hom in Engels as boetedoening vir jou crappy vertalings. Hier dan die uiteinde van die eksperiment, as ’n soort verslag van die fees.

 

 

Night Campus

Poetry Africa 2009

 

from howard college the city is a stretch of light

and a lighter type of buzzing below the crickets

and a palm tree’s crackle in the wind –

the campus gardens own their dark

in a crisscross of shadows and insects and damp –

this is it then, look: tonight, a city like crushed glass

scattered on a blackness I know nothing of

and the ocean keeping its rhythm and its facets

as if it’s showing off a filled-up emptiness

 

durban: a perspective lights, unblinking

a car revs somewhere, absurdly like a person

clearing his throat, the city on the verge of saying something?

perhaps landscape has nothing to share except

a hollow sort of gesture: it says “look,

things can happen here” – tonight it has no aphorisms

even including that line of cloud, a wave’s soft slicing

all these spaces have refined their noises

the restless detail of things staying put

 

a city, the darker green of plants, and a sotto sea:

make any big statement and the night will deny it

this view is the biggest, most beautiful lecture

in why to be quiet