Thomas Deacon. baksteendrome

 

baksteendrome

[na aanleiding van die gedig, Die hand vol vere

deur Breyten Breytenbach]

 

mamie :

hoe het ons twee gelag

toe die peerboom langs die huis

onverwags begin te blom        so vroemôre

toe die son nog water agter golwe skep

so op sy rug       so abba-abba    op sy rug

so in my baksteendroom

 

óns peerboombloeisels vroe se môremôrevreug

die agterplaas was stil soos ingeperk

maar daar’t viool          iewers viool gespeel

gespeel waar lenteblomme wals         miskien die kalfiewals?

baldadig in die wind        o, my wind my wind se kind

ou tant sien het vensters oopgeskuif

hare uitgebesem hier en daar se haar se stywe haar

sý die eens verspotte lentebloeisel

in die tuin van groot genot         nou ingeperk tot sukkelsit

het weggeteer tot klein-klein koggel-mander-lyf

bok bok staan styf : hoeveel vingers oor jóú lyf

 

pa het die koerant se letters neergesmyt

gekyk hoe mammie peerblomtrane stort

maar als is dig gegrendel         want ek is ingeperk

 

 

die vissies in die sementdammetjie

is seker nog daar          koi-koi rondomswembaljaar

koi-koi kleur-vir-kleur-vermeng

en adam in die buitekamer

seker nou net withaar adam in die buitekamer

so verweer van gras se sny

gras-gras groen gras maar hare wit soos wol

‘n engel uit die agterkamp van ingeperk

ek met my breëborspak

italiaanse skerppuntskoene en angelier in die knoop se gat

die vrou staan soos ‘n bliksoldaatjie      wag vir ma se soen

o, bloedlemoen  o, soen se soen se bloedlemoen : judaskus?

afgeskil tot op die wit se witsel sonder swart

daar’s ook ‘n present vir ma      ‘n hand vol veer se woorde

en vir pa ‘n dikleesboek en gladlensbril

 

ek het my kinders vroe-vroe boland verwoord

nou staan hul agter ma en lag  hul buitelands

blinkgebleste hare          witlyf sonder son

pa het seker nog die geweer wat oupa weggesteek het

toe die britte blitse oor die werf geblaas het

[ek ook uit my voorgeslag miskien ‘n deel gehad het]

nou ingeperk in die buitekamer van onthou

 

die wingerd hang swanger van trosse rooi en groen

pa se lyf nou weggesnoei uit die lewe oud en afgerem

bruin soos die wyn : so pers

soos droëlandstokke voor die reën se seën

net die amandelboom, my mammie

staan bloeiend in die blom en wag vir my om t’rug te kom

miskien wag abel ook op my met sy kersfeeskoor

[ai, hoe lank gelede het ek hom verloor]

abel wat kon speel en sing totdat ons huil

as woorde van sy koor so uit die monde kwyl

maar toe was hy nog ingeperk  :  ek die onaangetaste

 

ek hoor vir Wagter blaf

kom ruik hier aan my broek se pyp en blaf

blaf sy vreugde oor die werf      my blinde uitgebaster wagter

miskien moet ek vir elvis huur

om vir ma en pa te kom sing van jailhouse rock

en blue suede shoes of love me tender

 

ma se veertjie het ek ingeplant hier teen die muur

gedog daar kom ‘n hoender op

maar ek is ingeperk waar baksteenwoorde steen-

vir-steen afdrup teen die muur

 

 

© Thomas Deacon, 2020

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bookmark and Share

2 Kommentare op “Thomas Deacon. baksteendrome”

  1. Johannes van der Westhuizen :

    A! Hoe lewe die vers, dit loop die spuigate uit…Pure plesier.

    Dankie! dit maak my dag…

  2. Trienke Laurie :

    Ek is beïndruk en het lekker gelees.

  •