Susan Smith. vergifnis

 

 

 

vra die aarde

om genade

vra die grond

vra die water

die visse die vlermuise

se vinnige hartklop

om te bedaar

 

vra die klein voëltjies

op stokkies geryg

dat hul skerp skeletbeentjies

jou keel nie sny nie

 

vra die skaam miervreter

dat sy gemaalde

pantser jou tong nie brand nie

die skerpioen jou nie steek

die sivetkat se koffie

nie gif in jou keel trek nie

 

jy dra die merk van die gestekelde

kroon op jou voorkop

oor jou neus en mond

’n skanddoek van skuld

 

almal wat niemense is

sien jou van ver aankom

raak wild van angs

voor die vuiste van jou woorde

jy, die regter die slagter die god

 

die gras en die bome praat ’n uitgestorwe taal

elke woord is dood en verpak

in ’n mausoleum van gedagtes

 

die aarde het jou verlaat

jou lewe tussen geboue

in motors en winkels en restaurante

nou vergete voetstappe in die land van plae

 

jou adres is deur bome omsingel

die hek gegrendel

 

hierdie uur se naam is Oneindig

hierdie nag Ongenadig

jy Onbenullig, Onbeskermling

jy, wat jouself Bo-al wou noem

 

hierdie plek van glans

en sy stralende inwonendes

sal jou nie weer insluit nie

 

want die son het sy geel swaard

soos ’n engel oor jou laat val

 

 

© Susan Smith, 2020

 

Foto: https://www.theguardian.com/environment/gallery/2009/may/15/china-animalwelfare-cat

 

Bookmark and Share

6 Kommentare op “Susan Smith. vergifnis”

  1. Miskien moet “Ja swaer” eers leer lees voor hy kommentaar lewer.

    Treffende gedig, Susan!

  2. Marlise :

    Die gedig het my aangegryp, Susan! Dankie vir die deel.

  3. Susan Smith :

    Dankie Marlise en Daniel. Daniel, ek verstaan die eerste deel van jou kommentaar nie. Was daar ‘n opmerking wat nou nie meer hier is nie?

  4. Marlies Taljard :

    Susan, die aanmerking waarna Daniel verwys, is ontoepaslik en ek het dit verwyder.

  5. Marko :

    Beeld-skoon! Dankie vir die deel, Susan.

  6. Susan Smith :

    Marko! Baie dankie!

  •