Joan Hambidge. Velásquez: Las Meňinas

 

 

 

 

Velázquez: Las Meňinas

 

Michel Foucault

filosofeer oor die episteme

en die ligskynsel in hierdie skildery:

die spel tussen werklikheid

se gatkant, genaamd illusie.

 

Die Wagtende vroue speel af

in Madrid waar Koning Philip,

die Vierde oorheers.

Die ruim kamer in die Alcazar

stal verskillende figurante uit:

 

Infanta Margaret Theresa

met Doña Isabel de Velasco

met Doña María Agustina Sarmiento de Sotomayor,

kniebuigend voor die Infanta,

vir wie sy ‘n búcaro eerbiedig aanbied.

Twee dwerge Maribarbola en Nicolas Pertusato

voltooi die prentjie, terwyl die een

skoorsoek met die slapende, bloubloed hond.

 

Dan sien ons doña Marcela de Ulloa,

glo die chaperone,

geklee in swart, neffens

die naamlose guardadama  

na die agtergrond uitgeskuif,

ene Don José Nieto Velázquez,

glo Diego se groenoog neef,

eweneens die koningin se kamerheer.

Of soiets.

 

Koning Philip IV en koningin Mariana,

opdraggewers vir hierdie ryke tapisserie

word gestulp in die agtergrond

stilswyend in die refleksie van ‘n dowwe spieël.

 

Vlak vir vlak beweeg my oog

tussen wat daar was en ewig

bly uitnooi en betekenis fnuik.

Enumerasie en optel hoort

eerder tuis in ‘n kinderspel.

 

En Velázquez, so by my kool,

lag die hele spul uit

welwetend hoe almal

sou bly wonder oor

die oortreding

van ‘n ordonnansie

in hierdie kaleidoskoop

met ‘n laaste sê:

 

so op die keper beskou.

 

 

© Joan Hambidge, 2021

 

Bookmark and Share

Los kommentaar

 

*