Joan Hambidge. Onomastikon

 

Onomastikon

 

Jy vra my uit

na onomatopee …

Die intieme klanke

van verlies, bely ek stáán

soos einde, einders,

horison, sonsondergang …

opgeteken:

die sagte s-geluide

van ‘n slang,

fonopoeia,

sedert

sy

sonder

slag

of

stoot

s s s s s s

seil en sinonieme soek

vir my dalk nog ‘n gedig

wat staan in die plek

van ‘n staning

onder Sappho se sterre:

só bou sy aan ‘n woordeskat

vir haar, ‘n afwesige skat.

 

Bookmark and Share

2 Kommentare op “Joan Hambidge. Onomastikon”

  1. Jacobus Swart :

    Die digter as kariatide in n
    wordingsgeskiedenis
    van onomastikon tot elegiese mitologie.

  2. Waldemar Gouws :

    Beste Jacobus, die ryk beeld van ‘n kariatide as metafoor vir die digter (hierdie digter en enige ander) klink vir my bietjie dik vir, sê maar, ‘n vyfrandstuk.

    In “Onomastikon” hierbo is dit tog Sappho wat genoem word en nie, nogal teenstellend, die maagdelike Artemis nie, want dis ter ere van lg. wat die priesteresfigure blykbaar opgerig is daar in Karuai en op die Akropolis. Maar dalk sit ek die stoel mis. ‘n Priesteres kan “multi-task.”

    Groete
    Waldemar