Pieter Fourie debuteer met ‘n pragbundel Knapsekêrels (Naledi, 2017) wat kontreiverse bevat wat sterk herinner in stylaard aan Van Wyk Louw se Klipwerk-reeks.
Boerneef, ons ander groot volksdigter, praat ook saam.
Hierdie soort skerf-gedig, soos hierdie leser dit tipeer, word dikwels geskryf deur ‘n volwasse digter wat terugkyk op sy jeug. Dis verse gevul met nostalgie, verlange en pyn; van ‘n wêreld wat vir ewig verby is.
Fourie skryf boere-haikoes. Punt-digte. Onvoltooide verse wat wag vir invul en klaarskryf. Die gedig as blokkiesraaisel vir die leser.
Van Wyk Louw se “Klipwerk”-reeks is volksliedjies en guitighede wat hy aangepas en verdigterlik het. Pieter Fourie se gedig “voorbode” (111) is ‘n voorbeeld van hoe hy dig:
voorbode
’n ouvolk sit
op dophouklip
skielik gil
tinktinkie skril
in huisnok skuil
die nonnetjie-uil
dan kou die lam
aan doodsnot van
witappeltjie
Witappeltjie as die giftige karoobossie wat die gevreesde gousiekte by skape veroorsaak, word hier met die ouvolk, ‘n primordiale dier verbind.
By Louw is die skunnige eweneens aanwesig. Fourie laai ‘n varkblom met seksuele innuendo (103). Die reeks “los kraletjies” (59) is ‘n hoogtepunt in hierdie bundel met sy speelse aanslag:
2
tietermantollie
tonteldosie
in knippievlam
kring ons krosie
En hoe pragtig om te verneem van die “bokwagter” (39) se kaviaar in die diep Tankwa.
Wingerdgriep
my baaisiekel se naam
nugter-en-dronk
dorp toe nugter, huis toe dronk
ai, toggie, ai
swerkater
ou swartmaraai
tortel kan buite koer
maar my tessie
kom deur tralies loer (86)
Die derde digbundel van Pieter Fourie, Stof en ster is ‘n vervolg op die eerste twee bundels Knapsekêrels (2017) en Bidsnoer (2018). Die leser vind dieselfde tegnieke hier: skerfies gedigte, die optekening van ‘n vervloë era, volksryme of -raaisels en die ontginning van ou woorde.
Goljaartjie, poelpetaan, vrotpootjie, êprou, o.a. Die naamgewing is eweneens so bekend aan die landelike wêreld wat beskryf word soos kleinneef kosie harmansdrup, tant breggie koesisterkoningin, daantjie donnerpadda, dowe neef nathan waterfiskaal.
Menslike deugde en ondeugde word teenoor mekaar geplaas. Alles gesitueer binne ‘n herkenbare landskap. Die verse is mooi in hul eenvoud, sonder om eenvoudig of eenduidig te wees. Die seksuele, dans, sport, skuldmaak, die dood, die herinnering aan oorlog, klasverskille kom aan bod.
Stof en ster; orde teenoor chaos; lewe teenoor dood: die binariteite wat die stramien van die lewe behels en wat hierdie digter opteken. ‘n Mens sou ‘n uitgebreide studie kan onderneem oor hoe “Klipwerk”, Boerneef en Fourie se verse dieselfde prosesse belig waar die digter dikwels aan die stemlose ‘n stem gee. Vir sommige lesers sal daar selfs sprake mag wees van kulturele appropriasie; vir ander is die optekening alreeds ‘n daad van argivering.
Ons vind ‘n volmaakte drieluik in sy diguns. Ek het uitvoerig oor hom geskryf op my blog Woorde wat weeg na die verskyning van elke bundel.
http://joanhambidge.blogspot.com/search?q=pieter+fourie Besoek 13 September 2021
So praat hy met Boerneef in Bidsnoer:
misterie
(vir boerneef)
sy’t male sonder tal
skimpskaam
hoog bo wupperthal
berggans gevra:
“het jy nie altemit
al weer ’n veer laat val?”
vergeefs
penorent
in waaisand
pronk ’n veer
kiertsregop
in ouvroutjie
se skoolinkpot
(22)