Nini Bennett. Die mense in my kerse

 

Die mense in my kerse

 

Om ’n kers te brand,

is ’n kuns. My lig rank

in die van katedrale, ek bid

teen die duisternis van die eeu,

droom my hoogste visioen.

 

Innuendo. Die vrou met die vraagteken

op haar rug, demensie se inlas,

onthou is die afwesige een.

 

Die roofridder wat my hart weggedra het –

hy is op pad, ek voel dit in my murg,

my diepste skaduwee

die kultus geheime wat net minnaars ken.

 

Illuminare. Die navorser wat snags oor

haar sleutelbord aan die slaap raak,

’n leeftyd in die akademie,

’n paper in die pyplyn –

 

Die kankerlyer wat vra om te sterf

want dis haar geboortereg, die doula

wag by die rivier.

 

Om ’n kers te lees,

is ’n kuns. Dis die fynkyk

van druipkeëls en karst. Kurator

van waswerk is ek, druppels vuur

word grotpêrels en oerkandeliere.

Preller se laagbrand smelt

‘n madeliefie sonder blaker. Ek slaap,

ek sien my siel en dit brand stip:

die droomliggaam weet meer

as die wakende een.

 

Die mense in my kerse

 

’n middelpuntvliedende dans,

’n vlag, flakkerend,

Ragnarok se godeskemering

voor my ligbel

in repe waai.

 

© Nini Bennett, 2021

 

 

Bookmark and Share

Een Kommentaar op “Nini Bennett. Die mense in my kerse”

  1. Christa F. de Vries :

    Om Nini te lees, is altyd n diepe ervaring van ontdekking,taalverryking,en spirituele gewin. Haar beeldspraak voer jou mee, dog haar woordkeuse bly reguit, sonder omhaal. En dis ook die bondige netheid van haar gedigte wat ek glo elke ontluikende digter sal wil nastreef.
    Mentor en digter soos min.