Willem M. Roggeman. Dialectiek

 

Dialectiek

De taaldelinquent ontvreemdt woorden

uit een dialoog vermomd als stijlfiguur.

Nergens laat dit mysterieuze personage

een spoor na want hij stapt voorzichtig

in de voetafdrukken van zijn schaduw.

 

Alleen wie tijdig weet te verdwijnen

laat een verblindende naam achter.

Alles wat afwezig is, wordt fascinerend,

lost op in een luidruchtig wolkenspel.

 

En iets dat voorbij is, zit voorgoed vast,

raakt verzeild in vele soorten duisternis.

 

De suggestie van een spiegelbeeld

wordt zichtbaar bij elke redenering

over de voordelen van schrikdraad

aan de grenzen van de verbeelding.

 

Een ik-figuur speelt met zijn spelfouten.

Hij graaft steeds dieper in zijn dialect

maar breekt zo zijn bevroren handen af.

Zijn beeldspraak is echter beeldschoon.

 

De wind berooft hem van zijn stem.

Telkens wanneer hij naar adem snakt,

verbergt hij zijn ziekte in de gordijnen

en wordt even romantisch als de sterren.

 

Want alles wordt steeds herleid tot lucht

spiegelingen van vergeten ervaringen.

 

© Willem M. Roggeman, 2021

 

Bookmark and Share

Een Kommentaar op “Willem M. Roggeman. Dialectiek”

  1. Waldemar Gouws :

    Wat ‘n werk. Mens word herinner aan Herakleitos se “eenheid wat met sigself strook d.m.v. onenigheid”; (“unity which agrees with itself by being at variance”).