Anton Dockel. Tande

 

Tande

 Samudrika shastra vertel jou fortuin uit die lippe en tande, letterlik die glimlag

 

I

Ek was lief om te glimlag

vanmôre weer,

wie kyk my aan?

’n taktlose spieël.

Wie se stomp geel tande

het in my mond kom plak

die glansende fortuin in my mond

verduister met stopsels

 

Oudword lyk op sy beste

deur skrefiesoë

in die dag

en terugskouend

in die nag

 

hardloop ek ligvoets

oor ’n grasperk sag soos dons

veerkragtig soos ’n binneveermatras

(ek het vergeet waar)

is ’n aanloopbaan om op te styg

en sweef met arms oopgesprei

asof op ‘n kruis gespalk

met vlerke aan die enkels

’n helm oor golwende hare

ek gaan nie val nie

so  lig buite die lig – sonder

deure, hekke keer my nie

alle skarniere werk glad

(so  lig sonder die jig )

 

Soos tande val tydgenote

weg

uit my lewensboekery

sal my weergawe

van my geskiedenis

uiteindelik haptand

maar onbetwis

alleen oorbly?

 

                   

II         

My nóú  het die toekoms ingehaal

In snelvuur: studeer, trou, werk,

huiskoop, kinders, beloftes

bot, word ryp of vrot:

sagmoedig, humeurig, knorrig, lighartig,

verlig verkramp vrydenker rassis –

gryp en stop dit in die mandjie op my heup.

Aan die einde van die boord

skud ek my pluksel voor jou uit

en glimlag agter my hand

 

© Anton Dockel, 2022

 

Bookmark and Share

Los kommentaar

 

*