Joan Hambidge. Opruiming nege

 

Opruiming nege

 

Verroeste sleutels met waterpype wat lek:

‘n double-entendre, die digter in hoek ge-.

Dié opruiming word nou ‘n opryming.

 

What is divinity if it can come

only in silent shadows and in dreams?,

vra die digter van Hartford, Connecticut.

 

Ons bly hom ‘n antwoord skuldig;

‘n kommapunt wat verbind en skei

eerder as ‘n uitroep of finale punt.

 

“Ons”, die kollektiewe sprekers, praat

teenstellend, sinesteties, metafories:

in mý komvandaan staan dit opgeteken.

 

Inperkings, beurtkrag, reise ópgeskort,

word ‘n binnewaartse soektog, dalk

‘n horror vacui in hierdie geslote baan?

 

Mirakel of muse? Inspirasie of dwinglandy?

‘n Voortplantende metafoor genereer

tussen vastelande en tale ‘n vingeralfabet.

 

In so ‘n cul de sac gaan die vers oop,

‘n stuwadoor én dolosgooier, ‘n oksimoron.

Kortsluitings uit taal se simboliese tyding.

 

© Joan Hambidge, 2022

 

Bookmark and Share

Los kommentaar

 

*