Catullus 69
Moenie jou verwonder, Rufus, dat g’n vrou
haar sagte dye onder jou wil neervly nie,
al benader jy haar ook, vlei-vlei, met ‘n present
van ontwerpersklere of van die ysigste juwele.
‘n Lekker skadelike storie lóóp: ‘n wildsbok,
sê die mense, het die holte van jou oksels as sy hok.
Almal is bang – hoe anders? – want dis ‘n béés
van ‘n bok, g’n ‘n minnaar by wie ‘n meisie wil gaan lê.
Dus moet jy óf dié wrede treiteraar van neuse hokslaan
óf jou verbasing staak dat elke siel die pad ván jou af baan.
*
Catullus 70
Vrou-van-my is vasbeslote: vir gééneen anders gee sy
die jawoord nie – selfs nie as Jupiter-ons-god haar vra.
Só sê sy wel: máár wat ‘n vrou in die hitte van die vry
te sê het, kan sy so hittete op die wind skryf, of in water.
© Jean Meiring, 2022