Die skemer
Sag rinkel die musiek in die wagkamer:
‘Claire de Lune’ in die middel van die dag.
Mense praat gedemp, of nie. Ontvangsdame
kom tot teen my om te sê wat sy wil.
Ek laat sak my tydskrif, sy verklaar sag:
“Weet tog, daar binne is dit donker en stil.
Die blindings is toe, ‘n lamp skyn teen die muur.
Hy is besonders, kenner op sy gebied.
Die pasiënt moet egter waak teen ‘n geseur:
‘n Soeke na bedside manner is verniet.
Dit kan nie anders nie, dit moet so wees:
Hulle is moeg wat al lank genees.
Hulle, die kundiges met die groot rare gawes,
is die skemer artse immer in hul skemer enklawes.”
© Jaco Fouché, 2024