Marieta McGrath. Aandadig

 

Aandadig

 

Water kan sy pad deur die land uitkerf,

asof dit ‘n mes is en nie die geduld

van ‘n rivier op soek na die middelpunt

nie. Geduld behoort ook aan wind

en sand wat ‘n godsvinger oprig

om oor Namas en Herero’s en witmens wag te hou –

 

so wieg die politiek maar altyd op ‘n mespunt

tussen leiers wat hul eie vingers oprig

en vergeet van water wat sonder geduld

deurstorm en rivierbeddings oopspoel, wat onthou

dat elke mens eens vry was om te kerf

aan ‘n eie pad, om te hardloop soos die wind …

 

Op wie sal ons, die kinders, ons vingers rig?

Of ons oë? Wie sal ons aandadig hou

vir feller son, vir kinders opgekerf

in oorloë? Die rivier het ‘n eindpunt,

so hoop en glo ons, maar die stormwind,

die fluisterwind nie. Ons wag in ongeduld,

 

ons wat nie eers een druppel kan vashou

of ‘n son se straal, of ‘n warrelwind nie.

Ons glo ons behoort riviere te kan afrig,

volmaakte wette finaal in klip te kerf –

as ons naaste daarin faal, het ons geen geduld –

ons wil so graag dat iemand volpunte

 

aan ons toeken, maar selfs die onskuldige wind,

die boom wat ritselend groei, die kewer wat ‘n gat kerf

wyk af – wie sal ons aandadig hou?

Hoe lank het vloede en stormwinde ons nie al geduld

nie? Hulle soek met ons die spilpunt

dat ons gedurige sirkelpaaie eindelik sal rig-

 

ting kry. O, ritselende waters van geduld,

was ons skoon, maak stomp ons skerp punte,

laaf ons, maar skuur ons ook met wind

en sand totdat ons die swakke oprig,

totdat ons soos druppels bymekaar hou

in ‘n handpalm se kerf.

 

Laat ons ons pad uitkerf met geduld.

Lei ons na die middelpunt van ‘n stormwind.

Hou ons vingers inwaarts gerig.

 

© Marieta McGrath, 2025