Bernard Odendaal. Goed gaan

 

Goed gaan

Ouboet Willem, oudparlementariër

 

Op die afdraandpaadjie hinkepink ’n mens

eers, het jy skalkserig gesê;

dan leer jy rystoelrats wees, rem-rem

stuur om heelhuids onder te kan kom … tot sit of lê.

G’n brandewyn om welgedaan te skink,

g’n selwers uit- of platgetrekte vis- of vleisstuk

om op die kole daar te gooi nie! Soms, droëbek

maar idioomgerat soos altyd, het jy laat val: “G’n verkiesingspaal

te haal meer nie. G’n kloutjies taal en volk

by nasie-ore nog te bring nie. Eet maar op jou Boerkindhoed!”

 

Sou verpleërs egter na jou welstand vra, kom dit volstrek:

“Bo verdienste goed!”

 

Toe begin die hinkepinkery in jou onthou en dink.

Die kort-kort skuinslê in die hospitaal –

hartslagmonitor

die piepstem aftel-tolk.

Tot jy “bo verdienste”, selfs

“genade Gods”, ’n keer gefluister

kry nog. Blou oë oop

op my. Skor

vertel

hoe jy. “Oor berese land-”.

“Skappe swewend”. Droom

jy land mooitjies. By

die dennelanings. Van ons grootwordplaas.

Hoe jy asem. Haal

daar. Diep. En uitblaas.

 

Toe ons later – jou oorsese kinders, ingevlieg, daarby –

ter aarde jou bestel,

is ek takwerklangs van uitheemse boom tot -boom

met jou aan ’t klim, voëlneste soos vanouds aan ’t tel;

gaan sit ek vroegaand, lyfseer teen ’n stam teruggesak,

met jou en staar hoe sterre nestel waar die swartlooftrans vertak.

 

© Bernard Odendaal, 2026