Nie net is die veelbekroonde Ester Naomi Perquin een van Nederland se opwindenste digters nie, maar sy is ook ‘n gereelde medewerker aan hierdie webblad; daarom dat ek berigte oor haar noue ontkoming, wat die afgelope naweek op die internet te lese was, nogal ontstellend gevind het. Sy moes naamlik einde verlede week met ‘n noodhelikopter van ‘n drywende boothuis op die Lauwersmeer te Senneroog, Noord-Nederland, opgepik word.
As deel van die VPRO se radioprogram De Avonden word ‘n bekende skrywer vir ‘n week lank in totale afsondering na Senneroog gestuur. Die idee is dat hulle dan na afloop van dié week verslag doen oor hul wedervaringe. Perquin was die dertiende gas in dié reeks, maar, soos almal weet, ondervind Noord-Europa tans haglike weersomstandighede en – met haar boothuis onbereikbaar vasgeys op die meer – was sy vinnig-vinnig in die moeilikheid.
Luidens die VPRO se vroeëre berig: “Het is enorm hard gaan waaien. De boot is door de vorst ingevroren. De verwarmingsketel doet het niet meer, wat desastreuze gevolgen heeft voor zowel de kamertemperatuur als de warmwatervoorziening. Op woensdagochtend blijkt dat zelfs de watertank is bevroren, waardoor er geen koud water meer uit de kraan komt. Vanwege het ijs is het de vraag of de boot nog wel bereikbaar is. Hoe geraakt een verwarmingsmonteur op Senneroog? Zal er soms een ijsbreker worden ingezet? Ester blijft intussen hoopvol: ‘Aan mij zal het niet liggen, mij krijgen ze niet weg! Gewoon laten zitten, die dichter op de boot. Dat kan ze wel hebben!’ Maar de boot is onbereikbaar geworden. Er worden nog naar andere oplossingen gezocht. Via een landtong aan de noordzijde, maar ook dat blijkt geen optie. Ester zegt dat er zelfs wordt gegrapt dat ze haar misschien met een helikopter komen halen. Ze blijft kalm: ‘Het is een enerverende situatie. Ik voel me hier eigenlijk wel gelukkig! Hoe meer een mens lijdt, hoe sterker het gevoel dat hij leeft!'”
Oor haar eie ontberings het Ester op haar kenmerkende lakoniese manier reageer tydens die vervroegde eindgesprek met VPRO se Jeroen van Kan: “Het waren mooie ontberingen. Ik had er wel een beetje op gehoopt, maar ik had niet verwacht dat het zo spectaculair zou zijn. Het gevoel dat er iets gebeurt. Heerlijk. Drama. Sensatie. Het was heel spannend. Anders heb je alleen maar fluitend riet en gakkende ganzen, daar was ik wel een beetje op uitgekeken. Maar tot mijn verbazing zag ik een traumahelikopter aankomen…”
Nou ja, toe. Ons is net bly dat jy weer veilig terug is by plekke met ondervloerse verhitting en drinkwater, Ester. En ja, natuurlik kan ons nie wag om van jou ontberinge te verneem nie!
As leesprikkel vanoggend een van die gedigte wat by Ester se onderhoud met Andries Visagie geplaas was, onder aan die Nuuswekker.
***
‘n Besonderse bydrae wat gedurende die naweek geplaas is, is Marlies Taljard se derde aflewering in haar reeks oor die hersirkulering van tekste by Antjie Krog. Dan is daar ook nog nuwe gedigte in die verskamers van Fanie Olivier, Joan Hambidge en Daniel Hugo waarmee jy jou week kan begin. Aan die blogkant van sake is daar bydraes deur Luuk Gruwez, wat skryf oor die poësietydskrif Het Liegend Konijn, en Pieter Odendaal wat aan ons ‘n besonderse kyk gee op hoe sy week verloop het.
Pure onderverdunde leesplesier. So – geniet dit alles.
Mooi bly.
LE
Je kunt ook vinden dat alles aan de ander ligt, want
er is altijd een keuze, iedereen is altijd maker
van keuzes, iedereen is altijd maker.
Je kunt ook een fiets meenemen als je fiets is gejat,
niet uit wraak maar uit rechtvaardigheid.
Je kunt ook met biechten wachten tot een moord
is begraven, zeggen: buut vrij, zaak verjaard.
Je kunt ook onthouden wie je aardig vond, als je
iemand aardig vond. Er is altijd een keuze,
iedereen is altijd maker van keuzes.
Je kunt een jongetje op laten groeien tot het
niet meer op een jongetje lijkt
en zeggen: man.
(c) Ester Naomi Perquin