In memoriam. Carl Mischke: 1965 – 2013

Carl Mischke is ‘n digter wat 1984 by Human & Rousseau gedebuteer het met die bundel Interne weerstand. Verlede week het sy huisbediende op sy lyk in sy woonhuis in Norwood, Johannesburg, afgekom. Hy was vermoor en beroof van bepaalde items. Lt. kol. Lungelo Dlamini, van die Noordwes-polisiestasie, word soos volg op Nuus24 se webblad aangehaal: “’n Skerp voorwerp is vermoedelik gebruik om hom te steek. Hy het op sy bed in ‘n plas bloed gelê. Sy kop was met ‘n kussing bedek. Geen moordwapen is op die toneel gevind nie,” het Dlamini gesê. Volgens die berig vermoed die polisie dat sy moordenaars moontlik sy voertuig en ander waardevolle items geneem het. Die motief vir die moord is nog onbekend, hoewel die polisie vroeër gesê het die moord word verbind met ‘n bende wat gay mans in Johannesburg en Kaapstad teiken. “

Mischke was in sy lewe as hoogleraar verbonde aan die Universiteit Johannesburg. Hy was ‘n regsgeleerde wat in Arbeidsreg gespesialiseer het.

By wyse van huldeblyk plaas ons graag ‘n gedig van hom wat  in sy debuutbundel verskyn het.

***

Requiem aeternam

lux perpetua luceat eis

 

bid (vir) ewig vir my

in ‘n deurskynende perspeksblok

–  maar nie deursigtig nie

ek wil hul klipkerke nie sien

as ek dood is nie

 

lamineer my tussen glasplate

van onder af op

die beeld het klein voete

 

hang my op die mure

soos een wat in sy gedagtes

die dae tel

 

© Carl Mischke (Uit: Interne weerstand, 1984: Human & Rousseau)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bookmark and Share

Een Kommentaar op “In memoriam. Carl Mischke: 1965 – 2013”

  1. Joan Hambidge :

    Kyk na my gedig op Litnet en op my blog:

    In Memoriam: Carl Mischke *

    Each of us has his own rhythm of suffering.
    – Roland Barthes

    Interne weerstand,
    só beskryf jy hierdie proses,
    in ’n ander tydsgewrig.
    Meegaande gedig,
    waaroor ander regters oordeel,
    ’n obiter dictum
    vir jou wat jou einde
    unheimlich aankondig:

    Vesting

    “Ten minste
    is ek veilig hier.
    Bedags blaf
    opreggeteelde honde;
    snags gloei versteekte oë
    – infrarooi wonde.”

    Jy is meer as ’n statistiek
    of kortsluiting:
    jou oorlye laat ’n merk, ontwrig
    diegene wat in jou
    veld van aantrekking beweeg het.
    Ons sal jou onthou:
    Groot verseboek
    is immers ’n Fort Knox
    waar geen moordenaar betree.
    Ingeperk, ja geskaad,
    maar met ’n locus standi,
    ’n holte vir die voet
    binne die kanon
    nóg een wat voortydig
    die digkuns verlaat.

    * Hierdie vers is op versoek van Litnet geskryf.

    (c) Joan Hambidge

    http://joanhambidge.blogspot.com/p/nuwe-verse.html

  •